๑๐. เอกัญชลิยเถราปทาน (๓๕๐) เล่ม ๓๒

[๖๐] เราเห็นต้นมะพลับกำลังออกผลจึงเด็ดเอามาพร้อมทั้งขั้ว จึงมี จิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสได้ถวายแด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าเวสสภู[๖๑] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายผลไม้ใดในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผลไม้[๖๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระตินทุกผลทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ ตินทุกผลทายกเถราปทานที่ ๙

๑๐. เอกัญชลิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระเอกัญชลิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งอัญชลีกร

(ท่านพระเอกัญชลิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๕๒} [๖๓] ในกาลนั้น พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าเรวตะประทับอยู่ใกล้ฝั่งแม่นํ้า เราได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสธุลี มีพระรัศมี เปล่งปลั่งดังดวงจันทร์[๖๔] ทรงมีพระพักตร์เบิกบานดังปากเบ้า มีพระรัศมีสุกสกาว เช่นกับถ่านเพลิงไม้ตะเคียน รุ่งโรจน์เหมือนดาวประกายพฤกษ์ จึงได้ประนมมือ(นมัสการ)

[๖๕] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ประคองอัญชลีโด ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการประคองอัญชลี[๖๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระเอกัญชลิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ เอกัญชลิยเถราปทานที่ ๑๐

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. เอกปทุมิยเถราปทาน ๒. ตีณุปลมาลิยเถราปทาน

๓. ธชทายกเถราปทาน ๔. ตีณิกิงกณิปูชกเถราปทาน

๕. นฬาคาริกเถราปทาน ๖. จัมปกปุปผิยเถราปทาน

๗. ปทุมปูชกเถราปทาน ๘. ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน

๙. ตินทุกผลทายกเถราปทาน ๑๐. เอกัญชลิยเถราปทาน

บัณฑิตทั้งหลายคำนวณคาถาได้ ๖๖ คาถา

จบ เอกปทุมวรรคที่ ๓๕

๓๖. สัททสัญญิกวรรค

๑. สัททสัญญิกเถราปทาน

บุพประวัติของพระสัททสัญญิกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งความเลื่อมใสในสำเนียงเทศนา

(ท่านพระสัททสัญญิกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๕๓} [๑] ครั้งก่อน เราเป็นพรานเนื้ออยู่ในป่าใหญ่ ได้พบพระสัมพุทธเจ้า ผู้แวดล้อมด้วยสงฆ์สองฝ่ายในป่านั้น[๒] กำลังทรงประกาศสัจจะ ๔ ทรงรื้อถอนมหาชน เราได้ฟัง พระวาจาอันไพเราะเปรียบด้วยเสียงนกการะเวก[๓] ของมหามุนีพระนามว่าสิขี ผู้มีพระสำเนียงดังเสียงพรหม เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก เราจึงทำจิตให้เลื่อมใสในพระสำเนียงแล้ว ได้บรรลุความสิ้นอาสวะ[๔] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความเลื่อมใส[๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสัททสัญญิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ สัททสัณญิกเถราปทานที่ ๑