๙. สรณาคมนิยเถราปทาน (๓๕๙) เล่ม ๓๒

อารุหิมฺหา ตทา นาวํ ภิกฺขุ จาชีวโก จหํ

นาวาย ภิชฺชมานาย ภิกฺขุ เม สรณํ อทา ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยญฺจ เม สรณํ อทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สรณาคมเน ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สรณาคมนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สรณาคมนิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. มญฺจกทาเนน ฯ ยุ. สชฺฌกทาเนน ฯ ๒ ม. มญฺจมททึ ฯ ยุ. สชฺฌมททึ ฯ

๓ ม. มญฺจทายโก ฯ ยุ. สชฺฌทายโก ฯ

ในกาลนั้น พระภิกษุและเราผู้เป็นอาชีวกขึ้นเรือไปด้วยกัน เมื่อเรือกำลังจะแตก พระภิกษุได้ให้สรณะแก่เรา ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ พระภิกษุได้ให้สรณะแก่เรา ด้วยสรณะนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นเพราะการถึงสรณะ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระสรณาคมนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ สรณาคมนิยเถราปทาน.