๕. ทัณฑทายกเถราปทาน (๓๕๕) เล่ม ๓๒

กานนํ วนโมคฺคยฺห เวฬฬ เฉตฺวานหนฺตทา

อาลมฺพนํ คเหตฺวาน สงฺฆสฺส อททํ อหํ ฯ

เตน จิตฺตปฺปสาเทน สุพฺพเต ๑ อภิวาทิย

อาลมฺพนมฺปิ ทตฺวาน ปกฺกามิ อุตฺตรามุโข ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทณฺฑมททินฺตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ทณฺฑทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ทณฺฑทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ทณฺฑทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ฉฏฺฐํ อมฺพยาคุทายกตฺเถราปทานํ (๓๕๖)

๑ ยุ. ปทเสยฺยํ ฯ ๒ ม. สโกสกํ ฯ

ในกาลนั้น เราเข้าไปสู่ป่าใหญ่ ตัดไม้ไผ่ ได้ถือเอาไม้ขอสำหรับห้อยสิ่งของมาถวายแก่สงฆ์ เรากราบไหว้ภิกษุทั้งหลายผู้มีวัตรงาม ด้วยความเลื่อมใสแห่งจิตนั้น และครั้นถวายไม้ขอสำหรับห้อยแล้ว บ่ายหน้ากลับไปทางทิศอุดร ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายไม้ขอใดในกาลนั้นนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายไม้ขอ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระทัณฑทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ทัณฑทายกเถราปทาน.