๒. ยวกลาปิยเถราปทาน (๓๕๒) เล่ม ๓๒

นคเร อรุณวติยา อาสึ ยวสิโก ตทา

ปนฺเถ ทิสฺวาน สมฺพุทฺธํ ยวกลาปํ อปตฺถรึ ๑ ฯ

อนุกมฺปโก การุณิโก สิขี โลกคฺคนายโก

มม สงฺกปฺปมญฺญาย นิสีทิ ยวสนฺถเร ฯ

ทิสฺวา นิสินฺนํ วิมลํ มหาฌายึ วินายกํ

ปาโมชฺชํ ชนยิตฺวาน ตตฺถ กาลํ กโต อหํ ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ยวตฺถเร อิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ยวกลาปิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ยวกลาปิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. อสนฺถรึ ฯ

ในกาลนั้น เราเป็นคนเกี่ยวหญ้าอยู่ในนครอรุณวดี ได้เห็นพระสัมพุทธเจ้าที่หนทาง จึงลาดกำหญ้าถวาย (ให้ประทับ) พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขี ผู้ทรงอนุเคราะห์ ทรงมีพระกรุณา เป็นอัครนายกของโลก ทรงทราบความดำริของเรา จึงประทับนั่งบนลาดหญ้า เราเห็นพระองค์ผู้ปราศจากมลทิน ผู้เพ่งพินิจมาก เป็นผู้แนะนำดี เกิดความปราโมทย์แล้ว ทำกาลกิริยา ณ ที่นั้น ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราได้ทำกรรมใดในกาลนั้นด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลเพราะลาดหญ้า คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระยวกลาปิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ยวกลาปิยเถราปทาน.