๑. สัททสัญญิกเถราปทาน (๓๕๑) เล่ม ๓๒

มิคลุทฺโท ปุเร อาสึ อรญฺเญ กานเน อหํ

ตตฺถทฺทสาสึ สมฺพุทฺธํ เทวสงฺฆปุรกฺขตํ.

เมื่อก่อน ข้าพเจ้าเป็นนายพรานเนื้อ(เที่ยว)อยู่ในป่าดงทึบ ได้เห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีหมู่เทวดาแวดล้อมในป่านั้น

จตุสจฺจํ ปกาเสนฺตํ อุทฺธรนฺตํ มหาชนํ

อสฺโสสึ มธุรํ วาจํ กรวีกรุโทปมํ.

ซึ่งกำลังทรงประกาศสัจจะ ๔ ช่วยเหลือมหาชน ข้าพเจ้าได้ฟังพระดำรัส ที่ไพเราะเปรียบด้วยเสียงนกการเวก

พฺรหฺมสรสฺส มุนิโน สิขิโน โลกพนฺธุโน

โฆเส จิตฺตํ ปสาเทตฺวา ปตฺโตมฺหิ อาสวกฺขยํ.

ข้าพเจ้าทำจิตให้เลื่อมใสในพระสุรเสียง ของมหามุนีพระนามว่าสิขี ผู้มีพระสุรเสียงดังพรหม เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก ได้บรรลุความสิ้นอาสวะแล้ว

เอกตึเส อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปสาทสฺส อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความเลื่อมใส

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สทฺทสญฺญิโก <1242> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สทฺทสญฺญิกตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสัททสัญญิกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สัททสัญญิกเถราปทานที่ ๑ จบ