๗. สีหาสนิกเถราปทาน เล่ม ๓๓

๗. สีหาสนิเถราปทาน

บุพประวัติของพระสีหาสนิกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายอาสนะทอง

(ท่านพระสีหาสนิกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๗} [๔๒] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสได้ถวายอาสนะทองแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระผู้แสวงหาประโยชน์แก่สรรพสัตว์[๔๓] เราอยู่ในโลกใด ๆ คือ ในเทวโลกหรือมนุษยโลกก็ตาม ในโลกนั้น ๆ เราได้วิมานอันไพบูลย์ นี้เป็นผลแห่งอาสนะทอง[๔๔] บัลลังก์อันสำเร็จด้วยทองและเงินสำเร็จด้วยแก้วทับทิมและสำเร็จด้วยแก้วมณีเกิดแก่เรามากมายในกาลทุกเมื่อ[๔๕] เราทำอาสนะไว้ที่ต้นโพธิของพระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระแล้วได้บังเกิดในสกุลสูง โอ ! พระธรรมเป็นธรรมดี[๔๖] ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ แต่กัปนี้ เราได้ทำอาสนะทองไว้ ด้วยกรรมนั้นเราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งอาสนะทอง[๔๗-๔๙] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระสีหาสนิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ สีหาสนิกเถราปทานที่ ๗

๘. ปาทปีฐิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระปาทปีฐิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายตั่งรองเท้า

(ท่านพระปาทปีฐิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๘} [๕๐] พระมหามุนีสัมพุทธเจ้าผู้ประกอบด้วยพระกรุณาพระนามว่าสุเมธะ ยังสัตว์ให้ข้ามเป็นอันมากแล้ว พระองค์ผู้ทรงพระยศใหญ่ก็ได้เสด็จปรินิพพาน[๕๑] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสได้ให้คนทำตั่งสำหรับรองเท้าไว้ที่ใกล้อาสนะทองของพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสุเมธะผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่[๕๒] เราทำกุศลกรรมอันมีความสุขเป็นผล มีความสุขเป็นกำไรแล้ว เป็นผู้ประกอบด้วยบุญกรรมได้ไปสู่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์[๕๓] เมื่อเราผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยบุญกรรมอยูในชั้นดาวดึงส์นั้น ตั่งทองย่อมเกิดแก่เราผู้ยกเท้าก้าวไปอยู่[๕๔] นรชนเหล่าใดได้เข้าไปฟัง ทำสักการะในพระพุทธเจ้าผู้เสด็จนิพพานแล้วได้สุขอันไพบูลย์ นับว่าเป็นลาภของนรชนเหล่านั้นพวกเขาได้ดีแล้ว[๕๕] แม้เราก็ได้สร้างกรรมไว้ดีแล้ว ประกอบดีแล้วในการค้าขาย ได้ทำตั่งสำหรับรองเท้าถวาย จึงได้ตั่งทอง[๕๖] เราจะไปยังทิศใด ๆ ด้วยกิจธุระบางอย่าง เราก็จะเหยียบไปบนตั่งทองในทิศนั้น ๆ นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม