๑. วิเภทกพีชิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

กกุสนฺโธ มหาวีโร สพฺพธมฺมาน ปารคู

คณมฺหา วูปกฏฺโฐ โส อคมาสิ วนนฺตรํ ฯ

วีชวีชํ ๒ คเหตฺวาน ลตาย อาจรึ ๓ อหํ

ภควา ตมฺหิ สมเย ฌายเต ปพฺพตนฺตเร ฯ

ทิสฺวานาหํ เทวเทวํ วิปฺปสนฺเนน เจตสา

ทกฺขิเณยฺยสฺส ธีรสฺส วีชวีชมทาสหํ ฯ

อิมสฺมึเยว กปฺปสฺมึ ยํ วีชมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ วีชวีชสฺสิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา วิเภทกพีชิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

วิเภทกพีชิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. วิภีตกมิญฺชิยตฺเถร... ฯ ๒ ม. สพฺพตฺถ วีชมิญฺชํ ฯ ๓ ม. ยุ. อาวุณึ ฯ

พระพุทธเจ้าผู้มีความเพียรใหญ่ ทรงรู้จบธรรมทั้งปวง พระนามว่ากกุสันธะ พระองค์เสด็จหลีกออกจากหมู่ไปสู่ภายในป่า เราถือเมล็ดพืชเครือเถาเที่ยวมา สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคทรงเข้าฌานอยู่ ณ ระหว่างภูเขา เราเห็นพระพุทธเจ้าผู้เป็นเทพของทวยเทพแล้วมีใจเลื่อมใส ได้ถวายเมล็ดพืชแด่พระพุทธเจ้า ผู้เป็นทักขิไณยบุคคล เป็นนักปราชญ์ ในกัปนี้เอง เราได้ถวายพืชใดในกาลนั้นด้วยการถวายพืชนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งเมล็ดพืชเราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระวิเภทกพีชิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ วิเภทกพีชิยเถราปทาน.