๘. ปาทปิฐิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

สุเมโธ นาม สมฺพุทฺโธ การุณิโก ๑ มหามุนิ

ตารยิตฺวา พหู สตฺเต นิพฺพุโต โส มหายโส ฯ

สีหาสนสฺส สามนฺตา สุเมธสฺส มเหสิโน

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน ปาทปีฐมการยึ ฯ

กตฺวาน กุสลํ กมฺมํ สุขปากํ สุขุทฺรยํ ๒

ปุญฺญกมฺเมน สํยุตฺโต ตาวตึสํ อคญฺฉหํ ฯ

ตตฺถ เม วสมานสฺส ปุญฺญกมฺมสมงฺคิโน

ปทานิ อุทฺธรนฺตสฺส โสณฺณปีฐา ภวนฺติ เม ฯ

ลาภา เตสํ สุลทฺธนฺเต เย ลภนฺติ อุปสฺสุติ ๑

นิพฺพุเต การํ กตฺวาน ลภนฺติ วิปุลํ สุขํ ฯ

มยาปิ สุกตํ กมฺมํ วาณิชฺเช สุปโยชิตํ

ปาทปีฐํ กริตฺวาน โสณฺณปีฐํ ลภามหํ ฯ

ยํ ยํ ทิสํ ปกฺกมามิ เกนจิ กิจฺจเยนหํ ๒

โสณฺณปีเฐ อกฺกมามิ ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ ฯ

ตึสกปฺปสหสฺสมฺหิ ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปาทปีฐสฺสิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปาทปีฐิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปาทปีฐิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. อคฺโค การุณิโก มุนิ ฯ ๒ ยุ. สุขินฺทฺริยํ ฯ

๑ ม. ยุ. อุปสฺสุตึ ฯ ๒ ยุ. ปจฺจเยนหํ ฯ

พระมหามุนีสัมพุทธเจ้า ผู้ประกอบด้วยพระกรุณา พระนามว่าสุเมธะยังสัตว์ให้ข้ามเป็นอันมากแล้ว พระองค์ผู้ทรงพระยศใหญ่ก็ได้เสด็จนิพพาน เรามีจิตเลื่อมใสมีใจโสมนัส ได้ใช้ให้คนทำตั่งสำหรับรองเท้าไว้ที่ใกล้อาสนะทอง ของพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสุเมธะผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ เราทำกุศลกรรมอันมีความสุขเป็นผลมีความสุขเป็นกำไรแล้ว เป็นผู้ประกอบด้วยบุญกรรม ได้ไปสู่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เมื่อเราผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยบุญกรรมอยู่ในดาวดึงส์นั้น ตั่งทองย่อมเกิดแก่เราผู้ยกเท้าก้าวไปอยู่ นรชนเหล่าใดได้การเข้าไปฟังใกล้ๆ ทำสักการะในพระพุทธเจ้าผู้เสด็จนิพพานแล้ว ได้สุขอันไพบูลย์ นรชนเหล่านั้นได้ลาภดีแล้ว แม้เราก็ได้สร้างกรรมไว้ดีแล้ว เราทำตั่งสำหรับรองเท้าอันประกอบแล้วในการค้าขาย จึงได้ตั่งทอง เราเหยียบไปบนตั่งทองในทิศที่ไปด้วยกิจบางอย่าง นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม ในกัปที่สามหมื่น เราได้ทำกรรมใดในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งตั่งสำหรับรองเท้า เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

จบ ปาทปิฐิยเถราปทาน.