๑. ปรรณทายกเถราปทาน (๒๘๑) เล่ม ๓๒

ปณฺณสาเล นิสินฺโนมฺหิ ปณฺณโภชนโภชโน

อุปวิฏฺฐญฺจ มํ สนฺตํ อุปคญฺฉิ มหาอิสิ ฯ

สิทฺธตฺโถ โลกปชฺโชโต สพฺพโลกติกิจฺฉโก

ตสฺส ปณฺณํ มยา ทินฺนํ นิสินฺนสฺส ๑ ปณฺณสนฺถเร ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปณฺณมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปณฺณทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปณฺณทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปณฺณทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. นิสินฺนํ ฯ

เรานั่งอยู่ในบรรณศาลา บริโภคโภชนะ คือ ผัก พระมหาฤาษีพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้ส่องโลกให้สว่าง ทรงเยียวยาโลกทั้งปวง เสด็จมาหาเราผู้เข้าไปอยู่ในบรรณศาลา เราได้ถวายผักแก่พระองค์ ซึ่งประทับนั่งบนเครื่องลาดใบไม้ ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายผักใด ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผัก คุณวิเศษเหล่านี้คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระปรรณทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ปรรณทายกเถราปทาน.