๑. ปรรณทายกเถราปทาน (๒๘๑) เล่ม ๓๒

ปณฺณสาเล นิสินฺโนมฺหิ ปณฺณโภชนโภชโน

อุปวิฏฺฐญฺจ มํ สนฺตํ อุปคญฺฉิ <1062> มหาอิสิ. <1063>

ข้าพเจ้านั่งอยู่ในบรรณศาลา บริโภคผักเป็นอาหาร พระผู้มีพระภาค ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ได้เสด็จเข้ามายังบรรณศาลา ใกล้ข้าพเจ้า

สิทฺธตฺโถ โลกปชฺโชโต สพฺพโลกติกิจฺฉโก

ตสฺส ปณฺณํ มยา ทินฺนํ นิสินฺนสฺส <1064> ปณฺณสนฺถเร.

ข้าพเจ้าได้ถวายใบไม้แด่พระองค์มีนามว่าสิทธัตถะ ผู้ส่องโลกให้สว่างไสว ทรงเยียวยาสัตว์โลกทั้งปวง ประทับนั่งอยู่บนเครื่องลาดใบไม้

จตุ นวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปณฺณมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปณฺณทานสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายใบไม้ไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายใบไม้

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปณฺณทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปณฺณทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปัณณทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปัณณทายกเถราปทานที่ ๑ จบ