๒. คตสัญญกเถราปทาน (๘๒) เล่ม ๓๒

ชาติยา สตฺตวสฺโสหํ ปพฺพชึ อนคาริยํ

อวนฺทึ สตฺถุโน ปาเท วิปฺปสนฺเนน เจตสา.

ข้าพเจ้ามีอายุไว้ ๗ ขวบ ก็ได้ออกบวชเป็นบรรพชิต มีจิตผ่องใส ได้กราบพระยุคลบาทของพระศาสดา

สตฺตนงฺคลกีปุปฺเผ อากาเส อุกฺขิปึ อหํ

ติสฺสพุทฺธํ สมุทฺทิสฺส อนนฺตคุณสาครํ.

ข้าพเจ้าได้โยนดอกดิน ๗ ดอกไปในอากาศ อุทิศเฉพาะพระพุทธเจ้าพระนามว่าติสสะ ผู้ทรงพระคุณหาที่สุดมิได้ดังสาคร

สุคตานุคตํ มคฺคํ ปูเชตฺวา หฏฺฐมานโส

อญฺชลิญฺจ <641> ตทากาสึ ปสนฺโน เสหิ ปาณิภิ.

ข้าพเจ้ามีใจร่าเริง เลื่อมใสแล้ว บูชาหนทางที่พระสุคตเสด็จดำเนินไป ได้ประนมมือทั้ง ๒ ของตนไหว้พระสุคต

เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

อิโต อฏฺฐมเก กปฺเป ตโย อคฺคิสิขา อหุํ

สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๘ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๓ ชาติ พระนามว่าอัคคิสิขะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา คตสญฺญโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

คตสญฺญกตฺเถรสฺส อปทานํ ทุติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระคตสัญญกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

คตสัญญกเถราปทานที่ ๒ จบ