๓. นิปันนัญชลิกเถราปทาน (๘๓) เล่ม ๓๒

รุกฺขมูเล นิสินฺโนหํ พฺยาธิโต ปรเมนหํ <642>

ปรมการุญฺญปตฺโตมฺหิ อรญฺเญ กานเน พฺรหา. <643>

ข้าพเจ้าเป็นไข้หนัก นั่งพักอยู่ที่โคนต้นไม้ ถึงอาการน่าสงสารอย่างยิ่ง อยู่ในป่าใหญ่ดงทึบ

อนุกมฺปํ อุปาทาย ติสฺโส สตฺถา อุเปสิ มํ

โสหํ นิปนฺนโก สนฺโต สิเร กตฺวาน อญฺชลึ.

พระศาสดาพระนามว่าติสสะ ทรงอาศัยความอนุเคราะห์ จึงเสด็จมาหาข้าพเจ้า ข้าพเจ้านั้นนอนอยู่ ได้ประนมมือไว้เหนือเศียรเกล้า

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน สพฺพสตฺตานมุตฺตมํ.

สมฺพุทฺธํ อภิวาเทตฺวา ตตฺถ กาลํกโต อหํ.

ข้าพเจ้าเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้ถวายอภิวาทพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้สูงสุดแห่งสรรพสัตว์ แล้วได้สิ้นชีวิตในที่นั้น

เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ วนฺทึ ปุริสุตฺตมํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ วนฺทนาย อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้กราบไหว้พระพุทธเจ้า ทรงเป็นบุรุษผู้สูงสุด จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการกราบไหว้

อิโต ปญฺจมเก กปฺเป ปญฺเจวาสุํ มหาสิขา

สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๕ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕ ชาติ พระนามว่ามหาสิขะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นิปนฺนญฺชลิโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

นิปนฺนญฺชลิกตฺเถรสฺส อปทานํ ตติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระนิปันนัญชลิกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

นิปันนัญชลิกเถราปทานที่ ๓ จบ