๑๐. อุกขิตตปทุมิยเถราปทาน (๓๔๐) เล่ม ๓๒

นคเร หํสวติยา อโหสึ มาลิโก ตทา

โอคาเหตฺวา ปทุมสรํ สตฺตปตฺเต <1210> ? โอจินามหํ.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นช่างดอกไม้อยู่ในกรุงหงสวดี ข้าพเจ้าลงสู่สระปทุมเลือกเก็บดอกบัวอยู่

ปทุมุตฺตโร นาม ชิโน สพฺพธมฺมาน ปารคู

สห สตสหสฺเสหิ <1211> สนฺตจิตฺเตหิ ตาทิภิ.

พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ทรงถึงความสำเร็จแห่งธรรมทั้งปวง พร้อมด้วยพระขีณาสพประมาณ ๑๐๐,๐๐๐ รูป ผู้จิตสงบ ผู้คงที่

ขีณาสเวหิ สุทฺเธหิ ฉฬภิญฺเญหิ ฌายิภิ <1212>

มม วุฑฺฒึ สมเนฺวสํ อาคญฺฉิ ปุริสุตฺตโม. <1213>

ผู้สิ้นอาสวะ บริสุทธิ์ ได้อภิญญา ๖ ผู้เข้าฌาน พระองค์ผู้เป็นบุรุษสูงสุด ทรงแสวงหาความเจริญ แก่ข้าพเจ้า เสด็จมาแล้ว

ทิสฺวานหํ เทวเทวํ สยมฺภุํ โลกนายกํ

วณฺเฏ เฉตฺวา สตปตฺตํ อุกฺขิปึ อมฺพเร ตทา.

ข้าพเจ้าได้เห็นพระสยัมภูผู้เป็นเทพยิ่งกว่าเทพ ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก จึงเด็ดดอกบัวที่ก้าน แล้วโยนขึ้นไป (บูชา) ในอากาศในกาลนั้น

ยทิ พุทฺโธ ตุวํ ธีร <1214> โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

สยํ คนฺตฺวา สตปตฺโต มตฺถเก ธารยนฺตุ เต.

(ด้วยเปล่งวาจาว่า) ข้าแต่พระธีรเจ้า ถ้าพระองค์เป็นพระพุทธเจ้าผู้เจริญที่สุดในโลกองอาจกว่านรชน ขอดอกบัวจงลอยไปเอง กั้นอยู่เหนือพระเศียรของพระองค์เองเถิด

อธิฏฺฐหิ มหาวีโร โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

พุทฺธสฺส อานุภาเวน มตฺถเก ธารยึสุ เต.

พระมหาวีรเจ้าผู้เจริญที่สุดในโลก องอาจกว่านรชน ทรงอธิษฐานแล้ว ดอกบัวเหล่านั้นได้ลอยกั้นอยู่ เหนือพระเศียรด้วยพุทธานุภาพ

เตน กมฺเมน สุกเตน เจตนาปณิธีหิ จ

ชหิตฺวา มานุสํ เทหํ ตาวตึสํ อคจฺฉหํ.

ด้วยกรรมที่ข้าพเจ้าได้ทำไว้ดีแล้วนั้น และด้วยการตั้งเจตนาไว้มั่น ข้าพเจ้าละกายมนุษย์แล้ว ได้ไปเกิดยังสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

ตตฺถ เม สุกตํ พฺยมฺหํ สตฺตปตฺตนฺติ วุจฺจติ

สฏฺฐิโยชนมุพฺพิทฺธํ ตึสโยชนวิตฺถตํ.

ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์นั้น วิมานของข้าพเจ้าที่บุญกรรมสร้างไว้ อย่างสวยงาม เรียกชื่อว่าสัตตปัตตะ สูง ๖๐ โยชน์ กว้าง ๓๐ โยชน์

สหสฺสกฺขตฺตุํ เทวินฺโท เทวรชฺชมการยึ

ปญฺจสตฺตติกฺขตฺตุญฺจ จกฺกวตฺตี อโหสหํ.

ข้าพเจ้าได้เกิดเป็นจอมเทพครองเทวสมบัติ ๑,๐๐๐ ชาติ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗๕ ชาติ

ปเทสรชฺชํ วิปุลํ คณนาโต อสงฺขยํ

อนุโภมิ สกํ กมฺมํ ปุพฺเพ สุกตมตฺตโน.

และได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์นับชาติไม่ถ้วน ข้าพเจ้าเสวยกรรมของตนที่ทำไว้ดีแล้วในปางก่อน

เตเนเวกปทุเมน อนุโภตฺวาน สมฺปทา

โคตมสฺส ภควโต ธมฺมํ สจฺฉิกรึ อหํ.

ด้วยผลแห่งดอกปทุมดอกเดียวนั้นแล ข้าพเจ้าได้เสวยสมบัติแล้ว ได้ทำให้แจ้งธรรมของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าโคดม

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว.

กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างไม่มีอาสวะ ดุจช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

สตสหสฺเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ เอกปทุมสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งดอกปทุมดอกเดียว

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อุกฺขิตฺตปทุมิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

อุกฺขิตฺตปทุมิยตฺเถรสฺส อปทานํ ทสมํ.

คนฺโธทกวคฺโค จตุตฺตึสติโม.

ตสฺสุทฺทานํ

<1215> คนฺโธทกํ ปูชะนี จ ๑ ปุนฺนาคํ เอกทุสฺสิกา

ผุสิโต จ ปภงฺกโร กุฏิโท อุตฺตรียโก.

สวนี เอกปทุมี <1216> คาถาโย สพฺพปิณฺฑิตา

<1217> เอกคาถาสตญฺเจว จตุตาลีสเมว ๒ จ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอุกขิตตปทุมิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการ ฉะนี้

อุกขิตตปทุมิยเถราปทานที่ ๑๐ จบ

คันโธทกวรรคที่ ๓๔ จบบริบูรณ์

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. คันธธูปิยเถราปทาน

๒. อุทกปูชกเถราปทาน

๓. ปุนนาคปุปผิยเถราปทาน

๔. เอกทุสสทายกเถราปทาน

๕. ผุสิตกัมมิยเถราปทาน

๖. ปภังกรเถราปทาน

๗. ติณกุฏิทายกเถราปทาน

๘. อุตตเรยยทายกเถราปทาน

๙. ธัมมสวนิยเถราปทาน

๑๐. อุกขิตตปทุมิยเถราปทาน