๕. ผุสสิตกัมมิยเถราปทาน (๓๓๕) เล่ม ๓๒

วิปสฺสี นาม สมฺพุทฺโธ โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

ขีณาสเวหิ สหิโต สงฺฆาราเม วสี ตทา ฯ

อารามทฺวารา นิกฺขมฺม วิปสฺสี โลกนายโก

สห สตสหสฺเสหิ อฏฺฐขีณาสเวหิ โส ฯ

อชิเนน นิวตฺโถหํ วากจีรธโรปิ จ

กุสุมฺโภทกมาทาย ๑ สมฺพุทฺธํ อุปสงฺกมึ ฯ

สกํ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา เวทชาโต กตญฺชลี

กุสุมฺโภทกมาทาย ๒ พุทฺธมพฺภุกิรึ ๓ อหํ ฯ

เตน กมฺเมน สมฺพุทฺโธ ชลชุตฺตมนามโก

มม กมฺมํ ปกิตฺเตตฺวา อคมา เยน ปตฺถิตํ ฯ

ผุสฺสิตา ปญฺจสหสฺสา เยหิ ปูเชสหํ ชินํ

อฑฺฒเตยฺยสหสฺเสหิ เทวรชฺชมการยึ ฯ

อฑฺฒเตยฺยสหสฺเสหิ จกฺกวตฺติ อโหสหํ

อวเสเสน กมฺเมน อรหตฺตํ อปาปุณึ ฯ

เทวราชา ยทาโหสึ ๔ มนุชาธิปติ ตทา ๕

ตํเยว นามเธยฺยํ เม ผุสฺสิโต นามโหสหํ ๖ ฯ๐

เทวภูตสฺส สนฺตสฺส อถาปิ มานุสสฺส วา

สมนฺตา พฺยามโต มยฺหํ ผุสฺสิตํปิ ๗ ปวสฺสติ ฯ

ภวา อุคฺฆาฏิตา มยฺหํ กิเลสา ฌาปิตา มม

สพฺพาสวปริกฺขีโณ ผุสฺสิตสฺส อิทํ ผลํ ฯ

จนฺทนสฺเสว เม วสฺโส ๑ ตถา คนฺโธ ปวายติ

สารีรโก ๒ มม คนฺโธ อฑฺฒโกเส ปวายติ ฯ

ทิพฺพคนฺธํ สมฺปวนฺตํ ปุญฺญกมฺมสมงฺคินํ

คนฺธํ ฆตฺวาน ชานนฺติ ผุสฺสิโต อาคโต อิธ ฯ

สาขา ปลาสกฏฺฐานิ ติณานิปิจ สพฺพโส

มม สงฺกปฺปมญฺญาย คนฺโธ สมฺปชฺชเต ขเณ ฯ

สตสหสฺเส อิโต กปฺเป จนฺทนํ อภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ผุสฺสิตทสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ผุสฺสิตกมฺมิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ผุสฺสิตกมฺมิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑-๒ ม. กุสุโมทกมาทาย ฯ ๓ ม. ยุ. พุทฺธมพฺภุกฺกิรึ ฯ ๔ ม. ยุ. ยถา โหมิ ฯ

๕ ม. ยทา ฯ ยุ. ยถา ฯ ๖ ม. ยุ. นามโหมหํ ฯ ๗ ม. ยุ. ผุสฺสิตํว ฯ

ในกาลนั้น พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี เชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่านระ พร้อมด้วยพระขีณาสพทั้งหลาย ประทับนั่งอยู่ ณ สังฆารามพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้เป็นนายกของโลก พระองค์เสด็จออกจากประตูอาราม พร้อมด้วยพระขีณาสพ ๘ แสน เรานุ่งหนังสัตว์ และทรง (ห่ม) ผ้าเปลือกไม้กรอง ตักเอาน้ำในบึงแล้ว เข้าไปเฝ้าพระสัมพุทธเจ้า ยังจิตของตนให้เลื่อมใส เกิดโสมนัส ประนมกรอัญชลีตักเอาน้ำในบึงไปปะพรมพระพุทธเจ้า ด้วยกรรมนั้น พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตระ ผู้อุดม ทรงสรรเสริญกรรมของเราแล้ว ได้เสด็จไปตามพระประสงค์ เราได้บูชาพระชินเจ้าด้วยน้ำอันกำหนดว่า ๕๐๐๐ หยดเราได้เสวยเทวรัชสมบัติเพราะน้ำ ๒๕๐๐ หยด ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิเพราะน้ำ ๒๕๐๐ หยด

เราได้บรรลุอรหัตด้วยกรรมที่เหลือ เมื่อใดเราเป็นท้าวเทวราช เมื่อนั้น เราได้เป็นอธิบดีของมนุษย์ด้วย ชื่อนั้นแลเป็นชื่อของเรา เรามีชื่อว่าผุสสิตะ เมื่อเราเป็นเทวดาหรือแม้เป็นมนุษย์เมล็ดฝนย่อมตกโดยรอบ ข้างละวา เราถอนภพทั้งหลายขึ้นได้แล้ว เผากิเลสทั้งหลายเสียแล้ว เป็นผู้มีอาสวะทั้งปวงสิ้นแล้ว นี้เป็นผลแห่งหยาดน้ำฝน น้ำฝนของเรามีกลิ่นดังกลิ่นจันทน์ กลิ่นย่อมฟุ้งไปเหมือนอย่างนั้นกลิ่นหอมที่ซ่านออกจากสรีระของเรา ฟุ้งไป ๒๕๐ ชั่วธนู ชนทั้งหลายสูดกลิ่นหอมอบอวลอันประกอบด้วยบุญกรรมแล้ว ย่อมรู้ทันทีว่า พระเจ้าผุสสิตะเสด็จมา ณ ที่นี้ กิ่งไม้ ใบไม้ ท่อนไม้ และแม้หญ้า ทุกชนิด(ดังจะ) รู้ความดำริของเรา ย่อมสำเร็จเป็นกลิ่นหอมทันที ในกัลปที่แสน แต่กัลปนี้ เราได้บูชาไม้จันทน์ ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยหยาดน้ำ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระผุสสิตกัมมิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ผุสสิตกัมมิยเถราปทาน.