๗. ติณกุฏิทายกเถราปทาน (๓๓๗) เล่ม ๓๒

นคเร พนฺธุมติยา อโหสึ ปรกมฺมิโก

ปรกมฺมายเน ยุตฺโต ปรภตฺตํ อปสฺสิโต ฯ

รโหคโต นิสีทิตฺวา เอวํ จินฺเตสหํ ๑ ตทา

พุทฺโธ โลเก สมุปฺปนฺโน อธิกาโร จ นตฺถิ เม ฯ

กาโล คตึ เม โสเธตุํ ขโณ เม ปฏิปาทิโต

ทุกฺโข นิรยสมฺผสฺโส อปุญฺญานํ หิ ปาณินํ ฯ

เอวาหํ จินฺตยิตฺวาน กมฺมสามึ อุปาคมึ

เอกาหํ กมฺมํ ยาจิตฺวา ปวนํ ปาวิสึ อหํ ฯ

ติณกฏฺฐญฺจ วลฺลิญฺจ อาหริตฺวานหนฺตทา

ติทณฺฑเก ฐเปตฺวาน อกํ ติณกุฏึ อหํ ฯ

สงฺฆสฺสตฺถาย กุฏิกํ นิยฺยาเทตฺวาน ตํ อหํ

ตทเหเยว อาคนฺตฺวา กมฺมาสามึ อุปาคมึ ฯ

เตน กมฺเมน สุกเตน ตาวตึสํ อคญฺฉหํ

ตตฺถ เม สุกตํ พฺยมฺหํ ติณกุฏิกาย ๒ นิมฺมิตํ ฯ

สหสฺสกณฺโฑ สตเคณฺฑุ ธชาลุ หริตามโย

สตสหสฺสนิยฺยูหา พฺยเมฺห ปาตุภวึสุ เม ฯ

ยํ ยํ โยนูปปชฺชามิ เทวตฺตํ อถ มานุสํ

มม สงฺกปฺปมญฺญาย ปาสาโท อุปติฏฺฐติ ฯ

ภยํ วา ฉมฺภิตตฺตํ วา โลมหํโส น วิชฺชติ

ตาสํ มม น ชานามิ ติณกุฏิกายิทํ ผลํ

สีหา พฺยคฺฆา จ ทีปิ จ อจฺฉโกกตรจฺฉโย ๑

สพฺเพ มํ ปริวชฺชนฺติ ติณกุฏิกายิทํ ผลํ ฯ

สิรึสปา จ ภูตา จ อหิกุมฺภณฺฑรกฺขสา

เตปิ มํ ปริวชฺชนฺติ ติณกุฏิกายิทํ ผลํ ฯ

น ปาปสุปินสฺสาหํ สรามิ ทสฺสนํ มม

อุปฏฺฐิตา สติ มยฺหํ ติณกุฏิกายิทํ ผลํ ฯ

ตาเยว ติณกุฏิกาย อนุโภตฺวาน สมฺปทา

โคตมสฺส ภควโต ธมฺมํ สจฺฉิกรึ อหํ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ติณกุฏิกายิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ติณกุฏิทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ติณกุฏิทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

อฏฺฐมํ อุตฺตเรยฺยทายกตฺเถราปทานํ (๓๓๘)

๑ ยุ. ___ จินฺเตสิ ตาวเท ฯ ๒ ม. กุฏิกาย สุนิมฺมิตํ ฯ

๑ ม. อจฺฉโกกตรจฺฉกา ฯ

เราเป็นคนรับจ้างทำการงานของคนอื่น ขวนขวายในทางเกิดการงานของคนอื่น อาศัยอาหารของผู้อื่น อยู่ในนครพันธุมดี ในกาลนั้น เรานั่งอยู่ในที่ลับแล้ว คิดอย่างนี้ว่า พระพุทธเจ้าเสด็จอุบัติขึ้นแล้วในโลก แต่การก่อสร้างบุญกุศลของเราไม่มี บัดนี้ เป็นเวลาสมควรที่เราจะชำระคติ ถึงเวลาของเราแล้ว การถูกต้องนรกเป็นทุกข์แก่สัตว์ทั้งหลายผู้ไม่มีบุญเป็นแน่แท้ครั้นเราคิดอย่างนี้แล้ว จึงเข้าไปหาเจ้าของงาน ขอหยุดการงานวันหนึ่งแล้วเข้าป่าใหญ่ ในกาลนั้น เราขนเอาหญ้า ไม้และเถาวัลย์มาแล้ว ตั้งเสาไม้ขึ้นสามต้น ได้สร้างเป็นกุฎีหญ้า เราได้มอบถวายกุฎีนั้นเพื่อประโยชน์แก่สงฆ์ แล้วกลับมาหาเจ้าของ การงานในวันนั้นนั่นแล ด้วยกุศลกรรมที่เราทำแล้วนั้น

เราได้ไปสู่ดาวดึงส์ วิมานอันบุญกรรมสร้างให้แก่เราอย่างดีในดาวดึงส์นั้น นิรมิตให้เพราะกุฎีหญ้า เครื่องประดับพันหนึ่ง ลูกคลีหนัง ๑๐๐ ลูก ธงสีเขียว พวงดอกไม้หนึ่งแสนพวง ปรากฏอยู่ในวิมานของเรา เราอุบัติ ณ กำเนิดใดๆ คือ ความเป็นเทวดาหรือมนุษย์ ในกำเนิดนั้นๆ ปราสาท (ดังจะ) รู้ความดำริของเรา ผุดขึ้นตั้งอยู่ ความกลัว ความครั่นคร้าม หรือขนลุกชูชัน ย่อมไม่มีแก่เรา เราไม่รู้สึกความสะดุ้งหวาดเสียวเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายกุฏีหญ้า ราชสีห์เสือโคร่ง เสือเหลือง หมี หมาป่า และเสือดาว ทั้งปวง ย่อมละเว้นเรา นี้เป็นผลแห่งการถวายกุฏีหญ้า สัตว์เสือกคลาน ภูตผีปีศาจ งูกุมภัณฑ์ และผีเสื้อยักษ์

แม้เหล่านั้น ก็ย่อมละเว้นเรา นี้เป็นผลแห่งการถวายกุฏีหญ้า เราระลึกไม่ได้ว่า ได้ฝันเห็นลามกเลย สติของเราตั้งมั่นนี้เป็นผลแห่งการถวายกุฏีหญ้า เราได้เสวยสมบัติเพราะการถวายกุฏีหญ้านั้นแล้ว ได้กระทำธรรมของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าโคดม ให้แจ้งชัดแล้ว ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้ทำกรรมใด ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายกุฏีหญ้า คุณวิเศษเหล่านี้คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระติณกุฏิทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ติณกุฏิทายกเถราปทาน.