๗. เอกทีปิยเถราปทาน (๑๗๗) เล่ม ๓๒

ปทุมุตฺตรสฺส มุนิโน สฬเล โพธิมุตฺตเม

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน เอกทีปํ อทาสหํ.

ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้ถวายประทีปดวงหนึ่งไว้ที่ต้นช้างน้าว ซึ่งเป็นต้นไม้เป็นที่ตรัสรู้ที่ประเสริฐ ของพระมุนีพระนามว่าปทุมุตตระ

ภเว นิพฺพตฺตมานมฺหิ นิพฺพตฺเต ปุญฺญสญฺจเย

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ทีปทานสฺสิทํ ผลํ.

เมื่อข้าพเจ้าเกิดอยู่ในภพ ที่มีการสั่งสมบุญเกิดขึ้น ข้าพเจ้าจึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายประทีป

โสฬเส กปฺปสหสฺเส อิโต เต จตุโร ชนา

จนฺทาภา นาม นาเมน จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๑๖,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ ชาติ มีพระนามว่าจันทาภะ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เอกทีปิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

เอกทีปิยตฺเถรสฺส อปทานํ สตฺตมํ สมตฺตํ.

นวมํ ภาณวารํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระเอกทีปิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

เอกทีปิยเถราปทานที่ ๗ จบ

ภาณวารที่ ๙ จบ