๙. เอกจาริยเถราปทาน เล่ม ๓๒

ตาวตึเสสุ เทเวสุ มหาโฆโส ตทา อหุ

พุทฺโธ จ โลเก นิพฺพาติ มยญฺจมฺห สราคิโน ฯ

เตสํ สํเวคชาตานํ โสกสลฺลสมงฺคินํ

สพเลน อุปตฺถทฺโธ อคมํ พุทฺธสนฺติเก ฯ

มนฺทารวํ คเหตฺวาน สงฺคีติ ๑ อภินิมฺมิตํ

ปรินิพฺพานกาลมฺหิ ๒ พุทฺธสฺส อภิโรปยึ ฯ

สพฺเพ เทวานุโมทึสุ อจฺฉราโย จ เม ตทา

กปฺปานํ สตสหสฺสํ ทุคฺคตึ นูปปชฺชหํ ฯ

สฏฺฐิกปฺปสหสฺสมฺหิ อิโต โสฬส เต ชนา

มหามลฺลชนา นาม จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เอกจาริโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

เอกจาริยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ยุ. สํหิตํ ฯ ๒ ม. ปรินิพฺพุตกาลมฺหิ ฯ

ในการนั้น ได้มีเสียงประกาศกึกก้องในหมู่เทพเทวดาชั้นดาวดึงส์ว่าพระพุทธเจ้าจะเสด็จนิพพานในโลก และพวกเราก็ยังมีราคะในเทวดาผู้เกิดความสังเวช เพรียบพร้อมด้วยลูกศร คือความโศกเหล่านั้น เราเป็นผู้มีใจแข็งด้วยกำลังของตน ได้ไปในสำนักพระพุทธเจ้า เราถือดอกมนทารพที่นิรมิตรวบรวมไว้ไปบูชาแด่พระพุทธเจ้า ในเวลาใกล้จะปรินิพพาน ในกาลนั้นเทวดาและนางอัปสรทั้งปวงอนุโมทนาเรา เราไม่เข้าถึงทุคติเลยตลอดแสนกัลป ในหกหมื่นกัลป แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๖ องค์ มีพลมาก พระนามว่ามหามัลลชน คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระเอกจาริยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ เอกจาริยเถราปทาน.