๙. เอกจาริยเถราปทาน เล่ม ๓๒

ตาวตึเสสุ เทเวสุ มหาโฆโส ตทา อหุ

พุทฺโธ จ โลเก นิพฺพาติ มยญฺจมฺห สราคิโน.

ครั้งนั้น ได้มีเสียงประกาศกึกก้องในหมู่เทวดาชั้นดาวดึงส์ว่า พระพุทธเจ้าจะเสด็จดับขันธปรินิพพานในโลก แต่พวกเรายังมีราคะอยู่

เตสํ สํเวคชาตานํ โสกสลฺลสมงฺคินํ

สพเลน อุปตฺถทฺโธ อคมํ พุทฺธสนฺติเก. <893>

บรรดาเทวดาผู้เกิดความสังเวช ผู้มากไปด้วยความเศร้าโศกเหล่านั้น ข้าพเจ้าถูกกำลังของตนอุปถัมภ์แล้ว ได้ไปในสำนักของพระพุทธเจ้า

มนฺทารวํ คเหตฺวาน สงฺคีติ อภินิมฺมิตํ

ปรินิพฺพานกาลมฺหิ พุทฺธสฺส อภิโรปยึ.

ข้าพเจ้าถือดอกมณฑารพที่เนรมิต รวบรวมไว้ไปบูชาพระพุทธเจ้า ในเวลาใกล้จะปรินิพพาน

สพฺเพ เทวานุโมทึสุ อจฺฉราโย จ เม ตทา

กปฺปานํ สตสหสฺสํ ทุคฺคตึ นูปปชฺชหํ.

ครั้งนั้น เทวดาและนางเทพอัปสรทั้งปวง อนุโมทนาต่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงไม่ไปเกิดในทุคติเลยตลอด ๑๐๐,๐๐๐ กัป

สฏฺฐิกปฺปสหสฺสมฺหิ อิโต โสฬส เต ชนา

มหามลฺลชนา นาม จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๖๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๖ ชาติ พระนามว่ามหามัลลชนะ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เอกจาริโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

เอกจาริยตฺเถรสฺส อปทานํ นวมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระเอกจาริยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

เอกจาริยเถราปทานที่ ๙ จบ