๑๐. ติวัณฏิปุปผิยเถราปทาน (๑๙๐) เล่ม ๓๒

๑๐. ติวัณฏิปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระติวัณฏิปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกไม้ชนิดต่าง ๆ

(ท่านพระติวัณฏิปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๙๒} [๕๗] เราทุกคนนั้นมาชุมนุมกันเข้าไปเพ่งโทษพระเถระชื่อว่าอภิภู ความเร่าร้อนได้เกิดขึ้นแก่พวกเราผู้เข้าไปเพ่งโทษ[๕๘] ในกาลนั้น พระเถระมีนามว่าสุนันทะผู้เป็นสาวกของพระมุนี พุทธเจ้าพระนามว่าธัมมทัสสีมาในสำนักของเรา[๕๙] ในกาลนั้น คนทั้งหลายที่อยู่ในสำนักของเราได้เอาดอกไม้มาให้เรา เราได้เอาดอกไม้นั้นไปบูชาพระสาวก[๖๐] เรานั้นทำกาละ ณ ที่นั้นแล้วก็กลับมาเกิดอีก เราไม่ไปสู่วินิบาต เลยตลอด ๑,๘๐๐ กัป

[๖๑] ในกัปที่ ๑,๓๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ พระองค์ มีพระนามเหมือนกันว่าธูมเกตุ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๖๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระติวัณฏิปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ติวัณฏิปุปผิยเถราปทานที่ ๑๐

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. กุฏชปุปผิยเถราปทาน ๒. พันธุชีวกเถราปทาน

๓. โกตุมพริยเถราปทาน ๔. ปัญจหัตถิยเถราปทาน

๕. อิสิมุคคทายกเถราปทาน ๖. โพธิอุปัฏฐายกเถราปทาน

๗. เอกจินติกเถราปทาน ๘. ติกัณณิปุปผิยเถราปทาน

๙. เอกจาริยเถราปทาน ๑๐. ติวัณฏิปุปผิยเถราปทาน

มีคาถา ๖๒ คาถาฉะนี้แล

จบ กุฏชวรรคที่ ๑๙

๒๐. ตมาลปุปผิยวรรค

๑. ตมาลปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระตมาลปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกคูน

(ท่านพระตมาลปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๙๓} [๑] วิมานของเราที่บุญกรรมเนรมิตให้เปรียบด้วยไม้เท้าเทวดา มีเสาทอง ๘๔,๐๐๐ เสา

[๒] เรามีจิตเลื่อมใส ถือเอาดอกคูนไปบูชาแด่พระพุทธเจ้า พระนามว่าสิขีผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก

[๓] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๔] ในกัปที่ ๒๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ พระองค์หนึ่ง มีพระนามว่าจันทติตตะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระตมาลปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ตมาลปุปผิยเถราปทานที่ ๑