๑. โถมกเถราปทาน (๒๕๑) เล่ม ๓๒

เทวโลเก ฐิโต สนฺโต วิปสฺสิสฺส มเหสิโน

ธมฺมํ สุตฺวาน มุทิโต อิมํ วาจํ อภาสหํ ฯ

นโม เต ปุริสาชญฺญ นโม เต ปุริสุตฺตม

พหุชฺชนํ ตารยสิ เทเสนฺโต อมตํ ปทํ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ วาจํ อภณึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ โถมนาย อิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โถมโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

โถมกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ทุติยํ เอกาสนทายกตฺเถราปทานํ (๒๕๒)

เราอยู่ในเทวโลก ได้ฟังธรรมของพระพุทธเจ้าพระนามว่า วิปัสสี ผู้แสวงหาคุณอันใหญ่หลวง แล้วเบิกบานใจได้กล่าวคำนี้ว่า ขอนอบน้อมแด่พระองค์ บุรุษอาชาไนย ขอนอบน้อมแด่พระองค์ บุรุษสูงสุด พระองค์ทรงแสดงอมฤตบท ทรงยังชนเป็นอันมากให้ข้ามได้ ในกัลปที่ ๙๑แต่กัลปนี้ เราได้กล่าววาจาใด ในกาลนั้น ด้วยการกล่าววาจานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรรเสริญ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระโถมกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ โถมกเถราปทาน.