๖. อุปหนทายกเถราปทาน (๒๕๖) เล่ม ๓๒

อโหสึ จนฺทโน นาม สมฺพุทฺธสฺสตฺรโช ตทา

เอโกปาหโน มยา ทินฺโน โพธิ ๑ สมฺปชฺช เม ตุวํ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปาทุํ ๒ อททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ อุปาหนสฺสิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อุปาหนทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

อุปาหนทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ในกาลนั้น เราชื่อว่าจันทนะ เป็นบุตรของพระปัจเจกพุทธเจ้า เราได้ถวายรองเท้าคู่หนึ่ง (ด้วยความปรารถนาว่า) ท่านจงยังความตรัสรู้ให้สำเร็จแก่เรา ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายรองเท้าใด ในกาลนั้น ด้วยการถวายรองเท้านั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายรองเท้าคุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระอุปาหนทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ อุปหนทายกเถราปทาน.