๘. ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน (๓๔๘) เล่ม ๓๒

หิมวนฺตสฺสวิทูเร ลมฺพโก นาม ปพฺพโต

อุปติสฺโส นาม สมฺพุทฺโธ อพฺโภกาสมฺหิ จงฺกมิ ฯ

มิคลุทฺโธ ปุเร อาสึ อรญฺเญ กานเน อหํ

ทิสฺวาน ตํ เทวเทวํ สยมฺภุํ อปราชิตํ ฯ

วิปฺปสนฺเนน จิตฺเตน ตทา ตสฺส มเหสิโน

นิสีทนตฺถํ พุทฺธสฺส ติณมุฏฺฐิมทาสหํ ฯ

ทตฺวาน เทวเทวสฺส ภิยฺโย จิตฺตํ ปสาทยึ

สมฺพุทฺธํ อภิวาเทตฺวา ปกฺกามิ ๑ อุตฺตรามุโข ฯ

อจิรํ คตมตฺตํ มํ มิคราชา อเหฐยิ ๒

สีเหน ปาติโต ๓ สนฺโต ตตฺถ กาลํ กโต อหํ ฯ

อาสนฺเน เม กตํ กมฺมํ พุทฺธเสฏฺเฐ อนาสเว

สุมุตฺโต สรเวโคว เทวโลกํ อคจฺฉหํ ฯ

ยูโป ตตฺถ สุโภ อาสิ ปุญฺญกมฺมาภินิมฺมิโต

สหสฺสกณฺโฑ สตฺตเคณฺฑุ ธชาลุ หริตามโย ฯ

ปภา นิทฺธาวเต ตสฺส สตรํสีว อุคฺคโต

อากิณฺโณ เทวกญฺญาหิ อาโมทึ กามกามิหํ ฯ

เทวโลกา จวิตฺวาน สุกฺกมูเลน โจทิโต

อาคนฺตฺวาน มนุสฺสตฺตํ ปตฺโตมฺหิ อาสวกฺขยํ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป นิสีทนมทาสหํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ติณมุฏฺฐิยิทํ ๔ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ติณมุฏฺฐิทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ติณมุฏฺฐิทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

นวมํ ตินฺทุกผลทายกตฺเถราปทานํ (๓๔๙)

๑ ม. ยุ. พุทฺโธปิ สมฺภโว นาม ฯ

๑ ม. ยุ. ปกฺกามึ ฯ ๒ ม. อโปฐยิ ฯ ๓ ม. โปถิโต ฯ ๔ ยุ. ติณมุฏฺเฐ อิทํ ผลํ ฯ

มีภูเขาชื่อลัมพกะ อยู่ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าอุปติสสะ เสด็จจงกรมอยู่ในที่แจ้ง ในกาลก่อนเราเป็นพรานเนื้ออยู่(เที่ยวไป) ในป่าใหญ่ ได้พบพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น ผู้ประเสริฐกว่าเทวดา เป็นสยัมภูผู้ไม่แพ้อะไรๆ ขณะนั้น เรามีจิตเลื่อมใสยิ่งนัก ได้ถวายหญ้ากำมือหนึ่งสำหรับประทับนั่ง แด่พระพุทธเจ้าผู้แสวงหาคุณอันใหญ่หลวงพระองค์นั้น ครั้นถวายแก่พระองค์ผู้ประเสริฐกว่าเทวดาแล้วยังจิตให้เลื่อมใสอย่างยิ่ง ถวายบังคมพระสัมพุทธเจ้า แล้วบ่ายหน้ากลับไปทางทิศอุดร พอเราไปได้ไม่นานสีหะได้เบียดเบียนเรา เราถูกสีหะทำให้ล้มลงแล้ว ทำกาลกิริยา ณ ที่นั้น (เพราะ) กรรมที่เราทำแล้วในสำนักพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ ไม่มีอาสวะ

เราได้ไปสู่เทวโลก เหมือนกำลังลูกศรพ้นจากแล่ง ในเทวโลกนั้น มีปราสาทงามอันบุญกรรมนิรมิต (ในปราสาทนั้น) มีเครื่องประดับพันหนึ่ง ลูกคลีหนัง ๗ ลูก ธงสีเขียวรัศมีของปราสาทนั้นพุ่งออกขึ้นไปสูงเหมือนพระจันทร์ เราเกลื่อนกล่นด้วยนางเทพกัญญา เบิกบานด้วยวัตถุกามและกิเลสกาม เราอันกุศลมูลมูลตักเตือนแล้ว จุติจากเทวโลกมาสู่ความเป็นมนุษย์แล้ว ได้บรรลุความสิ้นอาสวะ ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายที่นั่ง ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งหญ้ากำมือเดียว คุณวิเศษเหล่านี้ คือปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระติณมุฎฐิทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน.