๒. ตีณุปลมาลิยเถราปทาน (๓๔๒) เล่ม ๓๒

จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ วานโร ตทา

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ นิสินฺนํ ปพฺพตนฺตเร ฯ

โอภาเสนฺตํ ทิสา สพฺพา สาลราชํว ผุลฺลิตํ

ลกฺขณพฺยญฺชนูเปตํ ทิสฺวา อตฺตมโน อหุ ฯ

อุทคฺคจิตฺโต สุมโน ปีติยา หฏฺฐมานโส

ตีณิ อุปฺปลปุปฺผานิ มตฺถเก อภิโรปยึ ฯ

ปุปฺผานิ อภิโรเปตฺวา วิปสฺสิสฺส มเหสิโน

สคารโว ภวิตฺวาน ๑ ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข ฯ

คจฺฉนฺโต ปฏิกุฏิโก วิปฺปสนฺเนน เจตสา

เสลนฺตเร ปปติตฺวา ๒ ปาปุณึ ชีวิตกฺขยํ ฯ

เตน กมฺเมน สุกเตน เจตนาปณิธีหิ จ

ชหิตฺวา มานุสํ เทหํ ตาวตึสํ อคจฺฉหํ ฯ

สตานํ ตีณิกฺขตฺตุญฺจ เทวรชฺชมการยึ

สตานํ ปญฺจกฺขตฺตุญฺจ จกฺกวตฺติ อโหสหํ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตีณุปฺปลมาลิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ตีณุปฺปลมาลิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ยุ. คมิตฺวาน ฯ ๒ ม. ยุ. ปติตฺวาน ฯ

ในกาลนั้น เราเป็นวานรอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา เราได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสธุลี ประทับนั่งอยู่ ณ ระหว่างภูเขา ทรงยังทิศทั้งปวงให้สว่างไสว ดังพระยารังมีดอกบาน ประกอบด้วยพระลักษณะและพยัญชนะครั้นได้เห็นแล้วมีความปลื้มใจ มีจิตเบิกบานโสมนัส มีใจร่าเริงด้วยปีติ ได้โปรยดอกอุบล ๓ ดอกเหนือพระเศียร ครั้นบูชาดอกไม้แก่พระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณใหญ่ เคารพนบนอบแล้ว บ่ายหน้ากลับไปทางทิศอุดร เมื่อเรากำลังเดินกลับด้วยใจอันผ่องใส ตกลงในระหว่างภูเขาหิน ถึงความสิ้นชีวิต ด้วยกุศลกรรมที่เราทำแล้วนั้น และด้วยการตั้งจิตมั่น เราละกายมนุษย์แล้ว ได้ไปสู่ชั้นดาวดึงส์ เราได้เสวยรัชสมบัติในเทวโลก ๓๐๐ ครั้ง และได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๐๐ ครั้ง ในกัลปที่๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้นเราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา คุณวิเศษเหล่านี้ คือปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้

ทราบว่า ท่านพระตีณุปลมาลิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ตีณุปลมาลิยเถราปทาน.