๗. ปทุมปูชกเถราปทาน (๓๔๗) เล่ม ๓๒

หิมวนฺตสฺสาวิทูเร โรมโส นาม ปพฺพโต

พุทฺโธ จ โสภิโต นาม <1231> อพฺโภกาเส วสี ตทา.

ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมพานต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อโรมสะ ก็เวลานั้นพระพุทธเจ้าพระนามว่าโสภิตะ ประทับอยู่ ณ ที่กลางแจ้ง

ภวนา นิกฺขมิตฺวาน ปทุมํ ธารยึ อหํ

เอกาหํ ธารยิตฺวาน ปุน ภวนุปาคมึ. <1232>

ข้าพเจ้าออกจากที่อยู่มากั้นดอกบัวหลวง(บังแดด)ถวาย ครั้นกั้นอยู่ตลอดหนึ่งวันแล้ว จึงกลับมายังที่อยู่ตามเดิม

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผํ อภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปทุมปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปทุมปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สตฺตมํ สมตฺตํ.

เตรสมํ ภาณวารํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปทุมปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปทุมปูชกเถราปทานที่ ๗ จบ

ภาณวารที่ ๑๓ จบ