๖. จัมปกปุปผิยเถราปทาน (๓๔๖) เล่ม ๓๒

หิมวนฺตสฺสาวิทูเร ฉาปโล <1229> นาม ปพฺพโต

พุทฺโธ สุทสฺสโน นาม วิหาสิ ปพฺพตนฺตเร.

ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมพานต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อฉาปละ พระพุทธเจ้าพระนามว่าสุทัสสนะ ประทับอยู่ระหว่างภูเขา

ปุปฺผํ เหมวนฺตํ <1230> คยฺห คจฺฉํ เวหายเสนหํ

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ โอฆติณฺณมนาสวํ.

ข้าพเจ้าถือดอกจำปาเหาะไปทางอากาศ ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส ผู้ข้ามโอฆกิเลสได้แล้ว ไม่มีอาสวะ

สตฺตจมฺปกปุปฺผานิ สีเส กตฺวานหํ ตทา

พุทฺธสฺส อภิโรเปสึ สยมฺภุสฺส มเหสิโน.

ขณะนั้น ข้าพเจ้าได้ยกดอกจำปา ๗ ดอกขึ้นไว้เหนือศีรษะ บูชาพระพุทธเจ้าผู้เป็นพระสยัมภู ทรงแสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

เอกตึเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา จมฺปกปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

จมฺปกปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระจัมปกปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

จัมปกปุปผิยเถราปทานที่ ๖ จบ