๙. เอกัญชลิกเถราปทาน (๒๙) เล่ม ๓๒

[๑๗๗] เราตามประกอบความวิเวก มีปัญญา และสำรวมดีแล้ว ดำรง ร่างกายเป็นชาติสุดท้ายอยู่ในศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

[๑๗๘] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ การที่เราได้ส่งพระนราสภเจ้าข้าม ฟากอันใด ด้วยการส่งพระนราสภเจ้าข้ามฟากนั้น เราไม่รู้จัก ทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการข้ามส่งพระนราสภะ[๑๗๙] คุณวิเศษเหส่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอุตติยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการ ฉะนี้แล

จบ อุตติยเถราปทานที่ ๘

๙. เอกัญชลิกเถราปทาน

บุพประวัติของพระเอกัญชลิกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการประนมมือไหว้

(ท่านพระเอกัญชลิกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๑} [๑๘๐] เราได้เห็นพระสัมพุทธเจ้าผู้มีพระฉวีวรรณเปล่งปลั่งดังทองคำ พระนามว่าวิปัสสี ผู้เลิศกว่าผู้นำหมู่ เป็นนระผู้แกล้วกล้า ทรง แนะนำดี กำลังเสด็จไปในระหว่างร้านตลาด[๑๘๑] ผู้ทรงฝึกฝนผู้ที่ยังมิได้ฝึกฝน ผู้คงที่ เป็นเจ้าลัทธิใหญ่ มี ปัญญามาก จึงมีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส ได้ประนมมือไหว้

[๑๘๒] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ การที่เราได้ประนมมือไหว้อันใด ใน กาลนั้น ด้วยการไหว้นั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่ง การประคองอัญชลี[๑๘๓] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระเอกัญชลิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ เอกัญชลิกเถราปทานที่ ๙

๑๐. โขมทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระโขมทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผ้าเปลือกไม้

(ท่านพระโขมทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๒} [๑๘๔] ในเวลานั้น เราเป็นพ่อค้าอยู่ในนครพันธุมดีด้วยการค้าขายนั้น นั่นเอง เราได้เลี้ยงดูภรรยาและเริ่มก่อสร้างพืชสมบัติคือบุญ[๑๘๕] เราต้องการบุญกุศล จึงได้ถวายผ้าเปลือกไม้ผืนหนึ่ง แด่ พระศาสดาพระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ เสด็จ พระดำเนินอยู่บนถนน