๖. ราหุลเถราปทาน (๑๖) เล่ม ๓๒

ปทุมุตฺตรสฺส ภควโต โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน

สตฺตภูมิมฺหิ ปาสาเท อาทาสํ สนฺถรึ อหํ.

ข้าพเจ้าได้ปูลาดกระจกบนปราสาท ๗ ชั้น ถวายแด่พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้เจริญที่สุดในโลก ผู้คงที่

ขีณาสวสหสฺเสหิ ปริกิณฺโณ มหามุนิ

อุปาคมิ คนฺธกุฏึ ทิปทินฺโท <343> นราสโภ.

พระผู้มีพระภาคมหามุนี ผู้เป็นใหญ่แห่งเทวดาและมนุษย์ ทรงองอาจกว่านรชน คับคั่งไปด้วยพระขีณาสพ ๑,๐๐๐ รูป ได้เสด็จเข้าไปยังพระคันธกุฎี

วิโรจยํ <344> คนฺธกุฏึ เทวเทโว นราสโภ

ภิกฺขุสํเฆ ฐิโต สตฺถา อิมา คาถา อภาสถ.

พระศาสดาผู้ทรงเป็นเทพยิ่งกว่าเทพ ทรงองอาจกว่านรชน ทรงยังพระคันธกุฎีให้รุ่งเรือง ประทับยืนในท่ามกลางหมู่ภิกษุได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า

เยนายํ โชติตา เสยฺยา อาทาโสว สุสนฺถโต

ตมหํ กิตฺตยิสฺสามิ สุณาถ มม ภาสโต.

เราจักพยากรณ์อุบาสกผู้ทำที่นอนนี้ให้โชติช่วงแล้ว ดุจกระจกเงาที่ปูลาดไว้อย่างดี ท่านทั้งหลายจงฟังเรากล่าวเถิด

โสณฺณมยา รูปิมยา อโถ เวฬุริยามยา

นิพฺพตฺติสฺสนฺติ ปาสาทา เยเกจิ มนโส ปิยา.

ปราสาททอง ปราสาทเงิน หรือปราสาทแก้วไพฑูรย์ อย่างใดอย่างหนึ่ง ที่น่าชอบใจ จักบังเกิดแก่อุบาสกนั้น

จตุสฏฺฐิกฺขตฺตุํ เทวินฺโท เทวรชฺชํ กริสฺสติ

สหสฺสกฺขตฺตุํ จกฺกวตฺตี ภวิสฺสติ อนนฺตรา.

อุบาสกนั้นจักเป็นจอมเทพ ครองเทวสมบัติ ๖๔ ชาติ จักเป็นพระเจ้าจักรพรรดิติดต่อกัน ๑,๐๐๐ ชาติ

เอกวีสติกปฺปมฺหิ วิมโล นาม ขตฺติโย

จาตุรนฺโต วิชิตาวี จกฺกวตฺตี ภวิสฺสติ.

ในกัปที่ ๒๑ (นับจากกัปนี้ไป) อุบาสกนั้นจักเป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่าวิมละ เป็นใหญ่มีชัยชนะในทวีปทั้ง ๔

นครํ เรณุวตี นาม อิฏฺฐกาหิ สุมาปิตํ

อายามโต ตีณิ สตํ จตุรสฺสสมายุตํ.

มีกรุงนามว่าเรณุวดี ยาว ๓๐๐ โยชน์ สี่เหลี่ยมจตุรัส

สุทสฺสโน นาม ปาสาโท วิสุกมฺเมน มาปิโต

กูฏาคารวรูเปโต สตฺตรตนภูสิโต.

มีปราสาทชื่อว่าสุทัสสนะ วิสสุกรรมเทพบุตรเนรมิตให้ ประกอบด้วยเรือนยอดอย่างดี ประดับประดาด้วยรัตนะ ๗ ประการ

ทสสทฺทาวิวิตฺตนฺตํ <345> วิชฺชาธรสมากุลํ

สุทสฺสนํว นครํ เทวตานํ ภวิสฺสติ.

กรุงนั้นไม่สงัดจากเสียง ๑๐ ประการ พลุกพล่านด้วยพวกวิทยาธร จักเป็นดุจเมืองสุทัสสนะของเหล่าเทวดา

ปภา นิคฺคจฺฉเต ตสฺส อุคฺคจฺฉนฺเตว สูริเย

วิโรจิสฺสติ ตํ นิจฺจํ สมนฺตา อฏฺฐโยชนํ.

พอเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น กรุงนั้นก็เปล่งรัศมี นครนั้นรุ่งเรืองเป็นนิตย์ แผ่ออกไป ๘ โยชน์ โดยรอบ

กปฺปสตสหสฺสมฺหิ โอกฺกากกุลสมฺภโว

โคตโม นาม นาเมน <346> สตฺถา โลเก ภวิสฺสติ.

ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ (นับจากกัปนี้ไป) พระศาสดาพระนามว่าโคดม ตามพระโคตร ทรงสมภพในราชสกุลโอกกากราช จักอุบัติขึ้นในโลก

ตุสิตาว <347> จวิตฺวาน สุกฺกมูเลน โจทิโต

โคตมสฺส ภควโต อตฺรโช โส ภวิสฺสติ.

อุบาสกนั้นถูกกุศลมูลตักเตือนแล้วจักจุติจากสวรรค์ชั้นดุสิต เกิดเป็นพระโอรสของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าโคดม

สเจ วเสยฺย อคารํ จกฺกวตฺตี ภเวยฺย โส

อฏฺฐานเมตํ ยํ ตาทิ อคาเร รติมชฺฌคา.

ถ้าหากเขาจะพึงอยู่ครองเรือนก็จะพึงได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ แต่ข้อที่เขาผู้คงที่ จะยินดีในการอยู่ครองเรือนนั้น ไม่ใช่ฐานะที่จะเป็นได้ (เป็นไปไม่ได้)

นิกฺขมิตฺวา อคารมฺหา ปพฺพชิสฺสติ สุพฺพโต

ราหุโล นาม นาเมน อรหา โส ภวิสฺสติ.

เขาจักต้องออกจากเรือนไปบวช มีข้อวัตรอันดี จักสำเร็จเป็นพระอรหันต์โดยนามว่าราหุล

กิกีว อณฺฑํ รกฺเขยฺย จามรีริว วาลธึ

นิปโก สีลสมฺปนฺโน มมํ ทกฺขิ <348> มหามุนิ.

พระราหุลเป็นผู้มีปัญญารักษาตน สมบูรณ์ด้วยศีล ดุจนกต้อยตีวิดรักษาฟองไข่ ดุจจามรีรักษาขนหาง พระมหามุนีได้ทรงเห็นเราแล้ว

ตสฺสาหํ ธมฺมมญฺญาย วิหาสึ สาสเน รโต

สพฺพาสเว ปริญฺญาย วิหรามิ อนาสโว.

ข้าพเจ้ารู้ทั่วถึงธรรมของพระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น ยินดีอยู่ในศาสนา กำหนดรู้อาสวะทั้งปวงแล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ราหุโล เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ราหุลตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระราหุลเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ราหุลเถราปทานที่ ๖ จบ