๖. สุจินติตเถราปทาน (๖๖) เล่ม ๓๒

คิริทุคฺคจโร อาสึ อภิชาโตว เกสรี

มิคสงฺฆํ วธิตฺวาน ชีวามิ ปพฺพตนฺตเร ฯ

อตฺถทสฺสี ตุ ภควา สพฺพญฺญู วทตํ วโร

มมุทฺธริตุกาโม โส อาคญฺฉิ ปพฺพตุตฺตมํ ฯ

ปสทญฺจ มิคํ หนฺตฺวา ภกฺเขตุํ สมุปาคมึ

ภควา ตมฺหิ สมเย ภิกฺขาจาโร ๑ อุปาคมิ ฯ

วรมํสานิ ปคฺคยฺห อทาสิ ตสฺส สตฺถุโน

อนุโมทิ มหาวีโร นิพฺพาเปนฺโต มมํ ตทา ฯ

เตน จิตฺตปฺปสาเทน คิริทุคฺคปฺปวิสหํ ๒

ปีตึ อุปฺปาทยิตฺวาน ตตฺถ กาลกโต อหํ ฯ

เอเตน มํสทาเนน จิตฺตสฺส ปณิธีหิ จ

ปณฺณรเส กปฺปสเต เทวโลเก รมึ อหํ ฯ

อวเสเสสุ กปฺเปสุ กุสลํ กริตํ ๓ มยา

เตเนว มํสทาเนน พุทฺธานุสฺสรเณน จ ฯ

อฏฺฐตึสมฺหิ กปฺปมฺหิ อฏฺฐ ทีฆายุนามกา

สฏฺฐิมฺหิโต กปฺปสเต ทุเว สรณนามกา ๔ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุจินฺติโต เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สุจินฺติตตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. หตฺถินาเคน สนฺเตน กุสลํ โรปิตํ มยา ฯ ๒ ม. จุทฺทเส ฯ

๑ ม. ภิกฺขมาโน ฯ ยุ. ภิกฺขยาโน ฯ ๒ ม. คิริทุคฺคํ ปวิสํ อหํ ฯ ยุ.

คิริทุคฺคปฺปเวกฺขหํ ฯ ๓ ม. จินฺติตํ ฯ ๔ ม. ยุ. วรุณนามกา ฯ

เราเป็นผู้เที่ยวอยู่ที่ภูเขา ดังไกรสรราชสีห์ผู้เป็นอภิชาตสัตว์ เราฆ่าหมู่เนื้อเลี้ยงชีวิตอยู่ระหว่างภูเขา ก็พระผู้มีพระภาคพระนามว่าอัตถทัสสีสัพพัญญูผู้ประเสริฐกว่าบรรดาคน พระองค์ทรงประสงค์จะถอนเราขึ้น จึงเสด็จมายังภูเขาสูง เราฆ่าเนื้อฟานแล้วนำมาเพื่อกิน สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเสด็จเข้ามาภิกษาจาร เราได้เลือกหยิบเอาเนื้อดีถวายแด่พระศาสดาพระองค์นั้น ในกาลนั้น พระมหาวีรเจ้าจะทรงยังเราให้เย็น จึงทรงอนุโมทนาด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น เราเข้าไปในระหว่างภูเขา ยังปีติให้เกิดขึ้นแล้ว ทำกาละ ณ ที่นั้น ด้วยการถวายเนื้อนั้น และด้วยการตั้งจิตไว้ดี เรารื่นรมย์อยู่ในเทวโลกตลอด ๑๕๐๐ กัลป ในกัลปทั้งหลายที่เหลือ เราทำกุศลด้วยการถวายเนื้อนั้น และด้วยการอนุสรณ์ถึงพระพุทธเจ้าในกัลปที่ ๓๘ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ พระองค์ พระนามว่าทีฆายุ ในกัลปที่ ๖๐๐๐แต่กัลปนี้ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๒ พระองค์ พระนามว่าสรณะ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระสุจินติตเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ สุจินติตเถราปทาน.