๑๐. ปุปผจังโกฏิยเถราปทาน (๗๐) เล่ม ๓๒

อภีตรูปํ สีหํว ครุฬคฺคํว ปกฺขินํ

พฺยคฺฆสุภํว ปวรํ อภิชาตํว เกสรึ ฯ

สิขึ ติโลกสรณํ อเนญฺชํ อปราชิตํ

นิสินฺนํ มรณานคฺคํ ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขตํ ฯ

จงฺโกฏเก ฐเปตฺวาน อโนชํ ปุปฺผมุตฺตมํ

มหาจงฺโกฏเกเนว ๑ พุทฺธเสฏฺฐํ สโมกิรึ ฯ

เตน จิตฺตปฺปสาเทน ทิปทินฺท นราสภ

ปตฺโตมฺหิ อจลํ ฐานํ หิตฺวา ชยปราชยํ ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

สมฺปุณฺเณ ตึสกปฺปมฺหิ เทวภูติสนามกา

สตฺตรตนสมฺปนฺนา ปญฺจาสุํ จกฺกวตฺติโน ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุปฺผจงฺโกฏิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปุปฺผจงฺโกฏิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

อุทฺทานํ

สกจิตฺตํ อโถ ปุปฺผิ ปจฺจาภิคมเนน ๑ จ

ปรปฺปสาทภิสโท ๒ สุจินฺติ วตฺถทายโก ฯ

อมฺพทายิ จ สุมโน ปุปฺผจงฺโกฏิโยปิจ ๓

คาเถกสตฺตติ วุตฺตา คณิตา อตฺถทสฺสิติ ๔ ฯ

สกจิตฺตนิยวคฺโค สตฺตโม ฯ

๑ ม. ยุ. สห จงฺโกฏเกเนว ฯ

ข้าพระองค์เอาดอกอังกาบอันบานดี ใส่ในผอบจนเต็มแล้ว ได้บูชาพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขีผู้ประเสริฐสุด ผู้ไม่ทรงครั้นคร้ามดังสีหะ เหมือนพระยาครุฑ งามประเสริฐดุจพระยาเสือโคร่ง มีพระชาติดีเหมือนไกรสรราชสีห์ เป็นสรณะของโลกสาม ผู้ไม่หวั่นไหว ไม่ทรงแพ้อะไรๆ ผู้เลิศกว่าบรรดาผู้ฆ่ากิเลส ประทับนั่งแวดล้อมด้วยภิกษุสงฆ์ พร้อมทั้งผอบใหญ่ ข้าแต่พระองค์ผู้จอมสัตว์ ผู้นราสภ ด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น ข้าพระองค์เป็นผู้ละความชนะและแพ้แล้ว บรรลุถึงฐานะอันไม่หวั่นไหว ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ ข้าพระองค์ได้ทำกรรมใด ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น ข้าพระองค์ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ในกัลปที่ ๓๐ถ้วนแต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๕ พระองค์ ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว๗ ประการ มีพระนามว่าเทวภูติเหมือนกัน คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพระองค์ทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนา ข้าพระองค์ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระปุปผจังโกฏิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ปุปผจังโกฏิยเถราปทาน.

--------------

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. สกจิตตนิยเถราปทาน ๒. อาโปปุผผิยเถราปทาน

๓. ปัจจาคมนิยเถราปทาน ๔. ปรัปปสาทกเถราปทาน

๕. ภิสทายกเถราปทาน ๖. สุจินติตเถราปทาน

๗. วัตถทายกเถราปทาน ๘. อัมพทายกเถราปทาน

๙. สุมนเถราปทาน ๑๐. ปุปผจังโกฏิยเถราปทาน

คาถาอันแสดงอรรถที่ท่านกล่าวแล้วนับได้ ๗๑ คาถา ฉะนี้แล.

จบ สกจิตตนิยวรรคที่ ๗.