๖. สุจินติตเถราปทาน (๖๖) เล่ม ๓๒

คิริทุคฺคจโร อาสึ อภิชาโตว เกสรึ

มิคสงฺฆํ วธิตฺวาน ชีวามิ ปพฺพตนฺตเร.

ข้าพเจ้าเป็นนายพรานผู้ท่องเที่ยวอยู่ที่ซอกภูเขา ดุจพญาไกรสรมีชาติสูง ฆ่าหมู่เนื้อเลี้ยงชีวิตอยู่ในระหว่างภูเขา

อตฺถทสฺสี ตุ ภควา สพฺพญฺญู วทตํ วโร

มมุทฺธริตุกาโม โส อาคญฺฉิ ปพฺพตุตฺตมํ.

ส่วนพระผู้มีพระภาคพระนามว่าอัตถทัสสี ทรงเป็นสัพพัญญู ประเสริฐกว่าเจ้าลัทธิทั้งหลาย พระองค์ประสงค์จะช่วยเหลือข้าพเจ้า จึงเสด็จมายังภูเขาที่อุดม

ปสทญฺจ มิคํ หนฺตฺวา ภกฺเขตุํ <591> สมุปาคมึ

ภควา ตมฺหิ สมเย ภิกฺขามาโน <592> อุปาคมึ.

ข้าพเจ้าฆ่าเนื้อฟานแล้วนำมากิน สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเสด็จภิกขาจารใกล้เข้ามา

วรมํสานิ ปคฺคยฺห อทาสึ ตสฺส สตฺถุโน

อนุโมทิ มหาวีโร นิพฺพาเปนฺโต มมํ ตทา.

ข้าพเจ้าได้เลือกหยิบเนื้ออย่างดีถวายพระศาสดาพระองค์นั้น ในครั้งนั้น พระมหาวีรเจ้าทรงอนุโมทนาช่วยทำให้ข้าพเจ้าสงบเย็น

เตน จิตฺตปฺปสาเทน คิริทุคฺคํ ปวิสึ อหํ

ปีตึ อุปฺปาทยิตฺวาน ตตฺถ กาลกโต อหํ.

ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าเข้าไปในซอกเขา ยังปีติให้เกิดขึ้นแล้ว ได้สิ้นชีวิต ณ ที่นั้น

เอเตน มํสทาเนน จิตฺตสฺส ปณิธีหิ จ

ปณฺณรเส กปฺปสเต เทวโลเก รมึ อหํ.

ด้วยการถวายเนื้อนั้นและด้วยการตั้งจิตไว้มั่น ข้าพเจ้าได้รื่นรมย์อยู่ในเทวโลก ๑๑๕ กัป

อวเสเสสุ กปฺเปสุ กุสลํ กริตํ <593> มยา.

เตเนว มํสทาเนน พุทฺธานุสฺสรเณน จ.

ในกัปทั้งหลายที่เหลือ ข้าพเจ้าทำกุศลไว้ ด้วยการถวายเนื้อนั่นเอง และด้วยการระลึกถึงพระพุทธเจ้า

อฏฺฐตฺตึสมฺหิ กปฺปมฺหิ อฏฺฐ ทีฆายุนามกา

สฏฺฐิมฺหิโต กปฺปสเต ทุเว สรณนามกา <594> .

ในกัปที่ ๓๘ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ ชาติ มีพระนามว่าทีฆายุ ในกัปที่ ๑๖๐ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๒ ชาติ มีพระนามว่าสรณะ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุจินฺติโต เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สุจินฺติตตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสุจินติตเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สุจินติตเถราปทานที่ ๖ จบ