arnon.worldSign in

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · สกจิตตนิยวรรค

๗. วัตถทายกเถราปทาน (๖๗) เล่ม ๓๒

Text layerBuddha’s wordsItems ๖๙ (Royal Thai)7/10 in สกจิตตนิยวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน สกจิตตนิยวรรค วัตถทายกเถราปทาน (๖๗) (Royal Thai Volume 32 · Mahachula Volume 32 · Mahamakut Volume 71 · Chaloem Phrakiat Volume 32)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 32, pp. 196–197

Page 196

[๔๔] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสุจินติตเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ สุจินติตเถราปทานที่ ๖

๗. วัตถทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระวัตถทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผ้าผืนหนึ่ง

(ท่านพระวัตถทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๙} [๔๕] ในกาลนั้น เราเกิดเป็นพญาครุฑชาติปักษีที่มีปีกงาม เราได้ เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีเสด็จไปยังภูเขาคันธมาทน์[๔๖] เราละเพศพญาครุฑแล้วแปลงเป็นมาณพ เราถวายผ้าผืนหนึ่ง แด่พระพุทธเจ้าผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้คงที่[๔๗] พระพุทธเจ้าผู้ศาสดาอัครนายกของโลก ทรงรับผ้าผืนนั้นแล้ว ประทับยืนอยู่ในอากาศ ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า[๔๘] “ด้วยการถวายผ้านี้และด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ ผู้นี้ละกำเนิด พญาครุฑแล้วจักรื่นรมย์อยู่ในเทวโลก”

Page 197

[๔๙] ก็พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอัตถทัสสี พระโลกเชษฐ์ ผู้องอาจในหมู่นรชน ทรงสรรเสริญการถวายผ้าเป็นทานแล้ว บ่ายพระพักตร์ไปทางทิศเหนือเสด็จหลีกไป[๕๐] ในภพที่เราเกิด เรามีผ้าสมบูรณ์ มีผ้าเป็นหลังคาอยู่ในอากาศ นี้เป็นผลแห่งการถวายผ้า

[๕๑] ในกัปที่ ๓๖ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗ พระองค์ มีพระนามว่าอรุณสะ มีกำลังมาก เป็นใหญ่กว่ามนุษย์[๕๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระวัตถทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ วัตถทายกเถราปทานที่ ๗

๘. อัมพทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระอัมพทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายมะม่วงสุก

(ท่านพระอัมพทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๗๐} [๕๓] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอโนมทัสสีผู้ไม่มีอุปธิประทับนั่งอยู่ ณ ระหว่างภูเขา ได้ทรงแผ่เมตตาไปในสัตว์โลกอันหา ประมาณมิได้

End of ๗. วัตถทายกเถราปทาน (๖๗)