๖. สปริวาราสนเถราปทาน (๕๖) เล่ม ๓๒

๖. สปริวาราสนเถราปทาน

บุพประวัติของพระสปริวาราสนเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายบิณฑบาต

(ท่านพระสปริวาราสนเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๕๘} [๔๓] เราไปสู่สถานที่ทรุดโทรมอันประดับด้วยดอกมะลิซ้อนแล้วได้ ถวายบิณฑบาตแด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ[๔๔] พระพุทธเจ้าผู้เป็นอัครนายกของโลก ผู้ซื่อตรง มีพระหฤทัย มั่นคง ประทับนั่งบนอาสนะนั้น ได้ทรงประกาศอานิสงส์ บิณฑบาตว่า[๔๕] “พืชแม้จะน้อยที่ชาวนาปลูกลงในนาดี เมื่อฝนตกลงมาตาม ฤดูกาล ผลย่อมยังชาวนาให้ยินดี ฉันใด[๔๖] บิณฑบาตนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน ท่านปลูกแล้วในนาดี ผลจัก ยังท่านให้ยินดีในภพที่ท่านเกิด”

[๔๗] พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้อุดม ตรัสดังนี้แล้ว ทรงรับบิณฑบาตแล้ว ทรงบ่ายพระพักตร์ไปทางทิศเหนือเสด็จ หลีกไป[๔๘] เราสำรวมในพระปาติโมกข์และในอินทรีย์ ๕ ตามประกอบซึ่งวิเวก ไม่มีอาสวะอยู่

[๔๙] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า เราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระสปริวาราสนเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ สปริวาราสนเถราปทานที่ ๖

๗. ปัญจทีปกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปัญจทีปกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายประทีป

(ท่านพระปัญจทีปกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๕๙} [๕๐] เราเชื่อสนิทในพระสัทธรรมของพระปทุมุตตรพุทธเจ้า ผู้ทรง อนุเคราะห์สัตว์ทั้งปวง จึงได้เป็นผู้มีความเห็นตรง[๕๑] เราได้ถวายประทีปรายล้อมไว้ที่ต้นโพธิ์ ในครั้งนั้น เราศรัทธา อยู่จึงทำการบูชาด้วยประทีปที่ต้นโพธิ์

[๕๒] เราเข้าถึงกำเนิดใดๆ คือเป็นเทวดาหรือเป็นมนุษย์ก็ตาม ใน กำเนิดนั้น ๆ เทวดาย่อมถือดวงไฟไว้ในอากาศ นี้เป็นผลแห่ง การบูชาด้วยประทีป[๕๓] เรามองเห็นทะลุนอกฝา ทะลุนอกศิลา ทะลุภูเขาได้ ๑๐๐ โยชน์ โดยรอบ

[๕๔] ด้วยกรรมที่เหลืออยู่นั้น เราเป็นผู้บรรลุความสิ้นอาสวะ เรา ดำรงร่างกายเป็นชาติสุดท้ายอยู่ในศาสนาของพระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้เป็นจอมมนุษย์