๘. ธชทายกเถราปทาน (๕๘) เล่ม ๓๒

ปทุมุตฺตรพุทฺธสฺส โพธิยา ปาทปุตฺตเม

หฏฺโฐ หฏฺเฐน จิตฺเตน ธชมาโรปยึ อหํ ฯ

ปตปตฺตานิ คณฺหิตฺวา พหิทฺธา ฉฑฺฑยึ อหํ

อนฺโตสุทฺธํ พหิสุทฺธํ สุวิมุตฺตํ อนาสวํ ๑ ฯ

สมฺมุขา วิย สมฺพุทฺธํ อวนฺทึ โพธิมุตฺตมํ

ปทุมุตฺตโร โลกวิทู อาหุตีนํ ปฏิคฺคโห ฯ

ภิกฺขุสงฺเฆ ฐิโต สตฺถา อิมา คาถา อภาสถ

อิมินา ธชทาเนน อุปฏฺฐาเนน จูภยํ ฯ

กปฺปานํ สตสหสฺสํ ทุคฺคตึ โส น คจฺฉติ

เทเวสุ เทวโสภคฺยํ อนุโภสฺสตฺยนปฺปกํ ฯ

อเนกสตกฺขตฺตุญฺจ ราชา รฏฺเฐ ภวิสฺสติ

อุคฺคโต นาม นาเมน จกฺกวตฺติ ภวิสฺสติ ฯ

สมฺปตฺตึ อนุโภตฺวาน สุกฺกมูเลน โจทิโต

โคตมสฺส ภควโต สาสเนภิรมิสฺสติ ฯ

ปธานํ ปหิตตฺโตมฺหิ อุปสนฺโต นิรูปธิ

ธาเรมิ อนฺติมํ เทหํ สมฺมาสมฺพุทฺธสาสเน ฯ

เอกปญฺญาสสหสฺเส กปฺเป อุคฺคตสวฺหยา ๑

ปญฺญาสสหสฺเส จมุโน ขตฺติยา เขมสวฺหยา ๒ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ธชทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ธชทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. อธิมุตฺตมนาสวํ ฯ

เราร่าเริง มีจิตโสมนัส ได้ยกธงขึ้นปักไว้ที่ไม้โพธิ์อันเป็นต้นไม้อุดม แห่งพระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตระ เราเก็บใบโพธิ์ที่หล่นเอาไปทิ้งภายนอกได้ไหว้ไม้โพธิ์อันอุดม ดังได้ถวายบังคมพระสัมพุทธเจ้าผู้หมดจดทั้งกายในภายนอก ทรงพ้นวิเศษแล้ว ไม่มีอาสวะเหมือนดังเฉพาะพระพักตร์พระศาสดาพระนามว่าปทุมุตระทรงรู้แจ้งโลก ผู้ควรรับเครื่องบูชาประทับยืนท่ามกลางภิกษุสงฆ์ ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า ด้วยการถวายธงและด้วยการบำรุงทั้งสองนี้เขาจะไม่ไปสู่ทุคติตลอดแสนกัลป จักได้เสวยความเป็นเทวดารูปงามไม่น้อยในเทวดาทั้งหลาย จักได้เป็นพระราชาในแว่นแคว้นหลายร้อยครั้ง จักได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามชื่อว่าอุคคตะครั้นเสวยสมบัติแล้ว อันกุศลมูลตักเตือน จักยินดียิ่งในพระศาสนาของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าโคดม เราเป็นผู้มีจิตแน่วแน่เพื่อความเพียรสงบระงับไม่มีอุปธิ ทรงกายอันเป็นที่สุดอยู่ในพระศาสนาของพระสัมพุทธเจ้าในกัลปที่ ๕๑๐๐ ได้มีกษัตริย์หลายพระองค์ พระนามว่าอุคคตะ มีเสนาประมาณ ๕ หมื่น มีชื่อว่าเขมะ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระธชทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบธชทายกเถราปทาน.