๑. วิธูปนทายกเถราปทาน (๕๑) เล่ม ๓๒

ปทุมุตฺตรพุทฺธสฺส โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน

วีชนิกา <537> มยา ทินฺนา ทิปทินฺทสฺส <538> ตาทิโน.

ข้าพเจ้าได้ถวายพัดวีชนีเล่มหนึ่งแด่พระพุทธเจ้า พระนามว่าปทุมุตตระ ผู้เจริญที่สุดในโลก ผู้เป็นจอมแห่งเทวดาและมนุษย์ ผู้คงที่เช่นนั้น

สกํ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา ปคฺคเหตฺวาน อญฺชลึ

สมฺพุทฺธํ อภิวาเทตฺวา ปกฺกามิ อุตฺตรามุโข.

ข้าพเจ้าทำจิตของตนให้เลื่อมใส ประนมมืออภิวาทพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว มุ่งหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

วีชนึ ปคฺคเหตฺวาน สตฺถา โลกคฺคนายโก <539>

ภิกฺขุสํเฆ ฐิโต สนฺโต อิมา คาถา อภาสถ.

พระศาสดาผู้ทรงเป็นผู้นำชั้นเลิศของโลก ทรงจับพัดวีชนีแล้ว ประทับยืนอยู่ในท่ามกลางหมู่ภิกษุ ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า

อิมินา วีชนิทาเนน จิตฺตสฺส ปณิธีหิ จ

กปฺปานํ สตสหสฺสํ วินิปาตํ น คจฺฉติ.

ด้วยการถวายพัดวีชนีเล่มนี้และด้วยการตั้งจิตไว้มั่น ผู้นี้จักไม่ตกวินิบาตนรกถึง ๑๐๐,๐๐๐ กัป

อารทฺธวีริโย ปหิตตฺโต เจโตคุณสมาหิโต

ชาติยา สตฺตวสฺโสหํ อรหตฺตํ อปาปุณึ.

ข้าพเจ้าบำเพ็ญเพียร มีจิตเด็ดเดี่ยว มีใจตั้งมั่นในเจโตคุณ มีอายุ ๗ ขวบ ก็ได้บรรลุอรหัตตผล

สฏฺฐิกปฺปสหสฺสมฺหิ พีชมานสนามกา <540>

โสฬสาสึสุ ราชาโน จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๖๐,๐๐๐ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๖ ชาติ มีพระนามว่าพีชมานะ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา วิธูปนทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

วิธูปนทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระวิธูปนทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

วิธูปนทายกเถราปทานที่ ๑ จบ