๘. ปาทปิฐิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสุเมธะ

ผู้ประกอบด้วยพระกรุณา เป็นพระมหามุนี

พระองค์ผู้มีพระยศยิ่งใหญ่

ทรงช่วยเหล่าสัตว์จำนวนมาก

ให้ข้ามพ้น(วัฏฏสงสาร) แล้วก็เสด็จดับขันธปรินิพพาน

ข้าพเจ้าเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี

ได้ใช้ให้คนทำตั่งสำหรับวางเท้าไว้ที่ใกล้พระแท่นสีหาสน์

ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสุเมธะ

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

ข้าพเจ้าทำกุศลกรรมที่มีสุขเป็นผล

มีสุขเป็นกำไรแล้ว เป็นผู้ประกอบแต่กรรมดี

ได้ไปเกิดยังสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์นั้น

เมื่อข้าพเจ้าผู้มีความเพียบพร้อมด้วยกรรมดี

ก้าวเท้าไป ตั่งทองก็ผุดขึ้น(รองรับ)

นรชนเหล่าใดได้ยินคำว่าพระพุทธเจ้า

นรชนเหล่านั้นนับว่าโชคดี

การที่พวกเธอทำสักการะในพระพุทธเจ้า

ผู้เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว

ได้สุขอันไพบูลย์ นับว่าเป็นลาภที่พวกเธอได้ดีแล้ว

แม้กรรมข้าพเจ้าก็ทำไว้ดีแล้ว

ข้าพเจ้าประกอบการค้าขายไว้ดีแล้ว

ข้าพเจ้าทำตั่งสำหรับวางเท้า(ถวาย) จึงได้ตั่งทองคำ

เมื่อข้าพเจ้ามีกิจธุระบางอย่างที่ต้องเดินทางไปสู่ทิศทางใด ๆ

ข้าพเจ้าต้องเหยียบไปบนตั่งทองคำในทิศนั้น ๆ

นี้เป็นผลแห่งกรรมดี

ในกัปที่ ๓๐,๐๐๐ (นับจากกัปนี้ไป)

ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการถวายตั่งสำหรับวางเท้า

กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว

ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว

ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ

ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

การที่ข้าพเจ้ามาในสำนักของพระพุทธเจ้า

เป็นการมาดีแล้วโดยแท้

วิชชา ๓ ข้าพเจ้าได้บรรลุแล้วโดยลำดับ

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าก็ได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระปาทปีฐิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปาทปีฐิยเถราปทานที่ ๘ จบ