๘. นาคปุปผิยเถราปทาน (๑๕๘) เล่ม ๓๒

สุวจฺโฉ นาม นาเมน พฺราหฺมโณ มนฺตปารคู

ปุรกฺขโต สสิสฺเสหิ วสเต ปพฺพตนฺตเร.

(ข้าพเจ้าเป็น) พราหมณ์มีนามว่าสุวัจฉะ ผู้จบมนตร์ มีพวกศิษย์ของตนห้อมล้อม อาศัยอยู่ระหว่างภูเขา

ปทุมุตฺตโร นาม ชิโน อาหุตีนํ ปฏิคฺคโห

มมุทฺธริตุกาโม โส อาคจฺฉิ มม สนฺติกํ.

พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้สมควรรับเครื่องบูชา พระองค์ทรงประสงค์จะช่วยข้าพเจ้า(จากสังสารวัฏ) จึงเสด็จมายังสำนักของข้าพเจ้า

เวหายเส <830> จงฺกมติ ทีโป ปชฺชลิเต ตถา <831>

หาสํ มมํ วิทิตฺวาน ปกฺกามิ ปาจินามุโข.

พระองค์เสด็จจงกรมอยู่ในอากาศ เหมือนประทีปที่กำลังลุกโพลง ทรงทราบความร่าเริงของข้าพเจ้าแล้ว บ่ายพระพักตร์เสด็จหลีกไปทางทิศตะวันออก

ตญฺจ อจฺฉริยํ ทิสฺวา อพฺภูตํ โลมหํสนํ

นาคปุปฺผํ คเหตฺวาน คตมคฺคมฺหิ โอกิรึ.

ข้าพเจ้าได้เห็นความอัศจรรย์ซึ่งไม่เคยมี น่าขนพองสยองเกล้านั้นแล้ว จึงเก็บเอาดอกกากะทิงไปโปรยลงที่ทางเสด็จไป

สตสหสฺเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผํ โอกิรึ อหํ

เตน จิตฺตปฺปสาเทน ทุคฺคตึ นุปปชฺชหํ.

ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้โปรยดอกไม้ไว้ ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่ไปเกิดยังทุคติเลย

เอกฺตึเส อิโต กปฺป <832> ราชา อาสิ มหารโถ ๓

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่ามหารถ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นาคปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

นาคปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ อฏฺฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระนาคปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

นาคปุปผิยเถราปทานที่ ๘ จบ