๘. นาคปุปผิยเถราปทาน (๑๕๘) เล่ม ๓๒

สุวจฺโฉ นาม นาเมน พฺราหฺมโณ มนฺตปารคู

ปุรกฺขโต สสิสฺเสหิ วสติ ๒ ปพฺพตนฺตเร ฯ

ปทุมุตฺตโร นาม ชิโน อาหุตีนํ ปฏิคฺคโห

มมุทฺธริตุกาโม โส อาคญฺฉิ มม สนฺติกํ ๓ ฯ

เวหายเส จงฺกมติ ทีโป ๑ ปชฺชลิเต ตถา

หาสํ ๒ มมํ วิทิตฺวาน ปกฺกามิ ปาจินามุโข ฯ

ตญฺจ อจฺฉริยํ ทิสฺวา อพฺภูตํ โลมหํสนํ

นาคปุปฺผํ คเหตฺวาน คตมคฺคมฺหิ โอกิรึ ฯ

สตสหสฺเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผํ โอกิรึ ๓ อหํ

เตน จิตฺตปฺปสาเทน ทุคฺคตึ นูปปชฺชหํ ฯ

เอกตฺตึเส ๔ อิโต กปฺเป ราชา อาสึ มหารโถ

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นาคปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

นาคปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

นวมํ ปุนฺนาคปุปฺผิยตฺเถราปทานํ (๑๕๙)

๑ ยุ. เอโกสิ ฯ ๒ ม. วสเต ฯ ๓ โป. ยุ. สนฺติเก ฯ

(เราเป็น) พราหมณ์มีนามชื่อว่าสุวัจฉะ เป็นผู้รู้จบมนต์แวดล้อมด้วยพวกศิษย์ของตน อยู่ ณ ระหว่างภูเขา พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตระ ผู้สมควรรับเครื่องบูชาพระองค์ทรงประสงค์จะรื้อถอน (ช่วยเหลือ) เราจึงเสด็จมายังสำนักเรา เสด็จจงกรมอยู่บนเวหาส เหมือนประทีปอันโพลงฉะนั้น ทรงทราบว่าเรายินดีแล้ว บ่ายพระพักตร์กลับไปทางทิศประจิมก็เราได้เห็นความอัศจรรย์อันไม่เคยมี ขนพองสยองเกล้านั้นแล้ว ได้เก็บเอาดอกสารภีไปโปรยลงที่ทางเสด็จไป ในกัลปที่แสนแต่กัลปนี้ เราโปรยดอกไม้ใดด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น เราไม่เข้าถึงทุคติเลย ในกัลปที่ ๓๑แต่กัลปนี้ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิราช มีพระนามว่ามหารถะ สมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ฉะนี้แล.

ทราบว่า ท่านพระนาคปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ นาคปุปผิยเถราปทาน.