๒. ตัมพปุปผิยเถราปทาน (๑๕๒) เล่ม ๓๒

ปรกมฺมายเน ยุตฺโต อปราธํ อกาสหํ

วนนฺตํ อติธาวิสฺสํ ๑ ภยเวรสมปฺปิโต ฯ

ปุปฺผิตํ ปาทปํ ทิสฺวา ปิณฺฑิพนฺธํ ๒ สุนิมฺมิตํ

ตมฺพปุปฺผํ คเหตฺวาน โพธิยํ โอกิรึ อหํ ฯ

สมฺมชฺชิตฺวาน ตํ โพธึ ปาฏลึ ปาทปุตฺตมํ

ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวาน โพธิมูลํ ๓ อุปาวิสึ ฯ

คตมคฺคํ คเวสนฺตา อาคญฺฉฉ มม สนฺติกํ

เต จ ทิสฺวานหํ ตตฺถ อาวชฺชึ โพธิมุตฺตมํ ฯ

วนฺทิตฺวา จ อหํ โพธึ วิปฺปสนฺเนน เจตสา

อเนกตาเล ปปตึ คิริทุคฺเค ภยานเก ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ โพธิปูชายิทํ ผลํ ฯ

อิโต จ ตติเย กปฺเป ราชา สมฺมสิโต ๔ อหุ

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตมฺพปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ตมฺพปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. อภิธาวิสฺสํ ฯ ๒ ยุ. ปิณฺฑิพทฺธํ ฯ ๓ ม. ยุ. โพธิมูเล ฯ

๔ ม. ราชา สสญฺญโต อหํ ฯ ยุ. ราชา สมฺผุสิโต อหุ ฯ

เราเป็นผู้ประกอบในการทำกรรมของบุคคลอื่น ได้ทำความผิดเพียบพร้อมด้วยภัยและเวร จึงวิ่งหนีไปตามชายป่า ได้เห็นต้นไม้มีดอกเป็นกลุ่มก้อนบานสะพรั่ง จึงถือเอาดอกมันแดงไปเกลี่ยลงที่โพธิฤกษ์ ได้กวาดไม้แคฝอย อันเป็นไม้โพธิ์อันอุดมนั้นแล้ว เข้าไปนั่งคู้บัลลังก์ (ขัดสมาธิ) ที่โคนโพธิ์ ชนทั้งหลายแสวงหาทางไปอยู่ ได้มาสู่ที่ใกล้เรา และเราเห็นชนเหล่านั้น ณ ที่นั้นแล้ว คำนึงถึงโพธิพฤกษ์อันอุดมและเรามีใจผ่องใสไหว้โพธิพฤกษ์แล้ว ตกลงในเหวที่น่ากลัวอันลึกหลายชั่วลำตาล ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาโพธิพฤกษ์ด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้นเราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาโพธิพฤกษ์ และในกัลปที่ ๓ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิราช ทรงพระนามว่าสัมมสิตะ ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระตัมพปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ตัมพปุปผิยเถราปทาน.