๑๐. กุมุททายกเถราปทาน (๑๖๐) เล่ม ๓๒

หิมวนฺตสฺสวิทูเร มหาชาตสฺสโร อหุ

ปทุมุปฺปลสญฺฉนฺโน ปุณฺฑรีกสโมหิโต ๑ ฯ

กุกฺกุโฏ นาม นาเมน ตตฺถาสึ สกุโณ ตทา

สีลวา วตฺตสมฺปนฺโน ปุญฺญาปุญฺเญสุ โกวิโท ฯ

ปทุมุตฺตโร โลกวิทู อาหุตีนํ ปฏิคฺคโห

ชาตสฺสรสฺสวิทูเร สญฺจริตฺถ มหามุนิ ฯ

ชลชํ กุมุทํ ภิตฺวา ๒ อุปเนสึ มเหสิโนแ

มม สงฺกปฺปมญฺญาย ปฏิคฺคหิ มหามุนิ ฯ

ตญฺจ ทานํ ททิตฺวาหํ ๑ สุกฺกมูเลน โจทิโต

กปฺปานํ สตสหสฺสํ ทุคฺคตึ นูปปชฺชหํ ฯ

โสฬเสโต กปฺปสเต อาสุํ วรุณนามกา

อฏฺฐ เอเต ชนา ตตฺถ จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา กุมุททายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

กุมุททายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

อุทฺทานํ

พนฺธุชีวตมฺพปุปฺผิ วีถิ กกฺการุปุปฺผิโย

มนฺทารโว กทมฺพิ จ สูลโก ๒ นาคปุปฺผิโย

ปุนฺนาโค โกมุที คาถา ฉปฺปญฺญาส ปกิตฺติตา ฯ

พนฺธุชีวกวคฺโค โสฬสโม ฯ

___________________

๑ ม. ปุณฺฑรีกสโมตฺถโฏ ฯ ๒ ม. เฉตฺวา ฯ ยุ. คเหตฺวา ฯ

๑ ม. ... ททิตฺวาน ฯ ยุ. ตํ ทานํ อททิตฺวาหํ ฯ ๒ ยุ. สุลิโก ฯ

ณ ที่ใกล้ภูเขาหิมวันต์ มีสระใหญ่สระหนึ่ง (สระธรรมชาติ) ดาดาษด้วยดอกปทุม (บัวหลวง) และดอกอุบล (บัวเขียว) สะพรั่งด้วยดอกปุณฑริก (บัวขาว) ในกาลนั้น เราเป็นนกมีนามชื่อว่ากุกกุฏะ อาศัยอยู่ใกล้สระนั้น เป็นผู้มีศีลสมบูรณ์ด้วยวัตร ฉลาดในบุญและมิใช่บุญ พระมหามุนีพระนามว่าปทุมุตระ ทรงรู้แจ้งโลก สมควรรับเครื่องบูชา เสด็จสัญจรไปในที่ไม่ไกลสระนั้น เราหักดอกบัวโกมุทน้อมถวายแด่พระองค์พระองค์ทรงทราบความดำริของเราแล้วทรงรับไว้ ครั้นเราถวายทานแล้วและอันกุศลมูลตักเตือน เราไม่ได้เข้าถึงทุคติเลยตลอดแสนกัลป ในกัลปที่ ๑๖๐๐ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ พระองค์ พระเจ้าจักรพรรดิเหล่านี้มีพระนามว่าวรุณ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระกุมุททายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ กุมุททายกเถราปทาน.

---------------

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. พันธุชีวกเถราปทาน ๒. ตัมพปุปผิยเถราปทาน

๓. วีถิสัมมัชชกเถราปทาน ๔. กักการุปูชกเถราปทาน

๕. มันทาวรปุปผปูชกเถราปทาน ๖. กทัมพปุปผิยเถราปทาน

๗. ติณสูลกเถราปทาน ๘. นาคปุปผิยเถราปทาน

๙. ปุนนาคปุปผิยเถราปทาน ๑๐. กุมุททายกเถราปทาน

บัณฑิตกล่าวคาถาไว้ ๕๖ คาถา.

จบ พันธุชีวกวรรคที่ ๑๖.