๗. ติณสูลกเถราปทาน (๑๕๗) เล่ม ๓๒

[๓๓] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗ พระองค์ มีพระนามว่าปุปผะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๓๔] คุณวิเศษเหส่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระกทัมพปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ กทัมพปุปผิยเถราปทานที่ ๖

๗. ติณสูลกเถราปทาน

บุพประวัติของพระติณสูลกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกมะลิซ้อน

(ท่านพระติณสูลกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๕๙} [๓๕] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ มีภูเขาชื่อว่าภูตคณะ พระชินสยัมภู ปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่งผู้สละโลกแล้วมาอยู่ที่ภูเขานั้น[๓๖] เราถือเอาดอกมะลิซ้อนไปบูชาแต่พระพุทธเจ้า เราไม่ตกอบายภูมิทั้ง ๔ เลยตลอด ๙๐,๐๐๐ กัป[๓๗] ในกัปที่ ๑๑ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระองค์หนึ่ง มีพระนามว่าธรณีรุหะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก

[๓๘] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระติณสูลกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ติณสูลกเถราปทานที่ ๗

๘. นาคปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระนาคปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการโปรยดอกกากะทิงที่ทางเสด็จ

(ท่านพระนาคปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๖๐} [๓๙] เราเป็นพราหมณ์มีนามชื่อว่าสุวัจฉะ เป็นผู้รู้จบมนต์ แวดล้อม ด้วยพวกลูกศิษย์ของตน อาศัยอยู่ระหว่างภูเขา[๔๐] พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระผู้สมควรรับเครื่องบูชา พระองค์ ทรงประสงค์จะรื้อถอนเราขึ้น จึงเสด็จมายังสำนักของเรา[๔๑] พระองค์เสด็จจงกรมอยู่ในเวหาสเหมือนประทีปที่ลุกโพลงแล้ว ฉะนั้น ทรงทราบความยินดีของเราแล้วได้บ่ายพระพักตร์ไป ทางทิศตะวันออกเสด็จหลีกไป[๔๒] ก็เราได้เห็นความน่าอัศจรรย์อันไม่เคยมีเลย น่าขนพองสยองเกล้านั้นแล้ว จึงเก็บเอาดอกกากะทิงไปโปรยลงที่ทางเสด็จไป