๓. สุสัญญกเถราปทาน (๗๓) เล่ม ๓๒

ทุมคฺเค ปํสุกูลิกํ ลคฺคํ ทิสฺวาน สตฺถุโน

ตโตหํ อญฺชลึ <611> กตฺวา ปํสุกูลํ อวนฺทิหํ. <612>

ข้าพเจ้าได้เห็นผ้าบังสุกุลจีวรของพระศาสดา แขวนอยู่บนยอดไม้ จึงได้ประนมมือไปทางนั้น ไหว้ผ้าบังสุกุลจีวร

เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปํสุสญฺญายิทํ <613> ผลํ.

ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความทรงจำในผ้าบังสุกุลจีวร

อิโต จตุตฺถเก กปฺเป ทุมหโร สุ <614> ขตฺติโย

จาตุรนฺโต วิชิตาวี จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๔ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นกษัตริย์จักรพรรดิพระนามว่าทุมหระ ทรงเป็นใหญ่ มีชัยชนะในทวีปทั้ง ๔ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุสญฺญโก <615> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สุสญฺญกตฺเถรสฺส อปทานํ ตติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสุสัญญกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สุสัญญกเถราปทานที่ ๓ จบ