๔. ภิสาลุวทายกเถราปทาน (๗๔) เล่ม ๓๒

กานนํ วนโมคฺคยฺห วสามิ ปวเน ๔ อหํ

วิปสฺสึ อทฺทสํ พุทฺธํ อาหุตีนํ ปฏิคฺคหํ ฯ

ภิสาลุวญฺจ ปาทาสึ อุทกํ หตฺถโธวนํ

วนฺทิตฺวา สิรสา ปาเท ปกฺกามิ อุตฺตรามุโข ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ภิสาลุวํ อทํ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ ฯ

อิโต จ ตติเย กปฺเป ภิสสมฺมตขตฺติโย

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ภิสาลุวทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ภิสาลุวทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ฉฏฺฐมํ ภาณวารํ ฯ

๑ ม. ทุมสาโร สิ ฯ ยุ. ทุมสาโร สุ ฯ ๒ ม. พุทฺธสญฺญโก ฯ ยุ. สญฺญโก ฯ

๓ พุทฺธสญฺญกตฺเถรสฺสาปทานํ ฯ ๔ โป. ปิวเน ฯ ม. วิปิเน ฯ ยุ. วิวเน ฯ

เราเข้าไปยังป่าชัฏอยู่ในป่าใหญ่ ได้พบพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้สมควรรับเครื่องบูชาจึงได้ถวายเหง้ามัน ผลไม้และน้ำสำหรับล้างพระหัตถ์ถวายบังคมพระบาทด้วยเศียรเกล้าแล้ว มุ่งหน้าทางทิศอุดรหลีกไป ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายเหง้ามันและผลไม้ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม และในกัลปที่ ๓แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิจอมกษัตริย์ พระนามว่าภิสสมมต ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระภิสาลุวทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ภิสาลุวทายกเถราปทาน

จบ ภาณวารที่ ๖