๖. ติณสันถารทายกเถราปทาน (๗๖) เล่ม ๓๒

หิมวนฺตสฺส อวิทูเร มหาชาตสฺสโร อหุ

สตปตฺเตหิ สญฺฉนฺโน นานาสกุณมาลโย.

ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมพานต์ มีสระธรรมชาติสระใหญ่อยู่สระหนึ่ง ดารดาษไปด้วยดอกบัวสตบงกช เป็นที่อาศัยของนกต่าง ๆ

ตมฺหิ นฺหตฺวา จ ปิตฺวา จ อวิทูเร วสามหํ

อทฺทสํ สมณานคฺคํ คจฺฉนฺตํ อนิลญฺชเส.

ข้าพเจ้าอาบและดื่มน้ำในสระนั้นแล้ว พักอยู่ไม่ไกล ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้เลิศกว่าสมณะ เสด็จเหาะไปในอากาศ

มม สงฺกปฺปมญฺญาย สตฺถา โลเก อนุตฺตโร

อพฺภโต โอโรหิตฺวาน <617> ภูมิยํ ฐาติ <618> ตาวเท.

พระศาสดาผู้ยอดเยี่ยมในโลก ทรงทราบความดำริของข้าพเจ้าแล้ว เสด็จลงจากอากาศ ประทับยืนอยู่บนแผ่นดินในขณะนั้น

ลายเนน <619> ติณํ คยฺห นิสีทนมทาสหํ

นิสีทิ ภควา ตตฺถ ติโลกปติ นายโก. <620> >

ข้าพเจ้าได้ใช้เคียวเกี่ยวหญ้ามาถวายทำเป็นที่ประทับนั่ง พระผู้มีพระภาคผู้เป็นใหญ่ในโลกทั้ง ๓ ทรงเป็นผู้นำ ได้ประทับนั่ง ณ ที่นั้น

สกํ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา อวนฺทึ <621> โลกนายกํ

อุกฺกุฏิโก อวสกฺขิ <622> นิชฺฌายนฺโต มหามุนึ.

ข้าพเจ้าทำจิตของตนให้เลื่อมใส ได้กราบไหว้พระองค์ ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ย่อลงนั่งกระโหย่งเพ่งดูพระมหามุนี

เตน จิตฺตปฺปสาเทน นิมฺมานํ อุปปชฺชหํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สนฺถรสฺส อิทํ ผลํ.

ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าจึงได้ไปเกิดยังสวรรค์ชั้นนิมมานรดี จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายเครื่องลาดหญ้า

อิโต ทุติยเก กปฺเป มิตฺตสมฺมตขตฺติโย <623>

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๒ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นกษัตริย์ผู้จักรพรรดิพระนามว่ามิตตสัมมตะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ติณสนฺถารทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ติณสนฺถรทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระติณสันถารทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ติณสันถารทายกเถราปทานที่ ๖ จบ