๒. โมรหัตถิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

โมรหตฺถํ คเหตฺวาน อุเปสิ ๑ โลกนายกํ

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน โมรหตฺถํ อทาสหํ ฯ

อิมินา โมรหตฺเถน เจตนาปณิธีหิ จ

นิพฺพุตา ๒ เม ตโย อคฺคี ลภามิ วิปุลํ สุขํ ฯ

อโห พุทฺธา อโห ธมฺมา อโห โน สตฺถุสมฺปทา

ทตฺวานหํ โมรหตฺถํ ลภามิ วิปุลํ สุขํ ฯ

ติธคฺคี นิพฺพุตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

สพฺพาสวา ปริกฺขีณา นตฺถิ ทานิ ปุนพฺภโว ฯ

เอกตึเส อิโต กปฺเป ยํ ทานมททินฺตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ โมรหตฺถสฺสิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โมรหตฺถิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

โมรหตฺถิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. อุเปสึ ฯ ๒ ม. นิพฺพายึสุ ตโย อคฺคี ฯ ยุ. นิพฺพนฺติเม ตโย อคฺคี ฯ

เราถือกำหางนกยูงเข้าไปเฝ้าพระโลกนายก เรามีจิตเลื่อมใสมีใจโสมนัส ได้ถวายกำหางนกยูง ด้วยกำหางนกยูงนี้ และด้วยการตั้งเจตนาไว้ ไฟ ๓ กองของเราจึงดับสนิทแล้ว เราได้สุขอันไพบูลย์ โอ พระพุทธเจ้า โอ พระธรรม โอ สัมปทาแห่งพระศาสดาของเรา เราถวายกำหางนกยูงแล้ว ได้ความสุขอันไพบูลย์ ไฟ๓ กองของเราดับสนิทแล้ว เราถอนภพขึ้นได้ทั้งหมดแล้ว อาสวะทั้งปวงหมดสิ้นไปแล้ว บัดนี้ภพใหม่มิได้มี ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้เราได้ถวายทานใดในกาลนั้นด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายกำหางนกยูง เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ...

พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระโมรหัตถิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ โมรหัตถิยเถราปทาน.