๘. ชาติปุปผิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

ปรินิพฺพุเต ภควติ ปทุมุตฺตเร มหายเส

ปุปฺผจงฺโกฏเก ๑ คเหตฺวา สรีรํ อภิโรปยึ ฯ

ตตฺถ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา นิมฺมานํ อคมาสหํ

เทวโลกํ คโต สนฺโต ปุญฺญกมฺมํ จรามหํ ฯ

อมฺพรา ปุปฺผวสฺโส เม สพฺพกาลํ ปวสฺสติ

สมฺภวามิ ๒ มนุสฺเส เว ราชา โหมิ มหายโส ฯ

ตหึ กุสุมวสฺโส เม อภิวสฺสติ สพฺพทา

กาเยสุ ๓ ปุปฺผปูชาย วาหสา สพฺพทสฺสิโน ฯ

อยํ ปจฺฉิมโก มยฺหํ จริโม วตฺตเต ภโว

อชฺชาปิ ปุปฺผวสฺโส เม อภิวสฺสติ สพฺพทา ฯ

สตสหสฺเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผํ อภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ เทหปูชายิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ชาติปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ชาติปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ปุปฺผวฏํ สเก กตฺวา ฯ ๒ ม. ยุ. สํสรามิ มนุสฺเส เจ ฯ ๓ ม. ตสฺเสว ฯ

ยุ. ตาเยว ฯ

เมื่อพระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตระ ผู้มีพระยศใหญ่ปรินิพพานแล้ว เราได้เอาผอบอันเต็มด้วยดอกไม้ไปบูชาพระสรีระ เรายังจิตให้เลื่อมใสในบุญกรรมนั้นแล้ว ได้ไปสู่สวรรค์ชั้นนิมมานรดีเราถึงจะไปอยู่ยังเทวโลก ก็ยังประพฤติบุญกรรมอยู่ ฝนดอกไม้ตกจากฟากฟ้าเพื่อเราตลอดกาลทั้งปวง เราสมภพในมนุษย์ก็เป็นพระราชาผู้มียศใหญ่ ในอัตภาพนั้น ฝนดอกโกสุมตกลงมาเพื่อเราทุกเมื่อเพราะอำนาจที่เอาดอกไม้บูชาที่พระกายของพระพุทธเจ้าผู้ทรงเห็นเหตุทั้งปวง นี้เป็นความเกิดครั้งสุดท้ายของเรา ภพที่สุดกำลังเป็นไป ถึงทุกวันนี้ ฝนดอกไม้ก็ตกลงมาเพื่อเราทุกเวลา ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ เราเอาดอกไม้ใดบูชา ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลยนี้เป็นผลแห่งการบูชาพระสรีระ เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระชาติปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ชาติปุปผิยเถราปทาน.