๑. คันธธูปิยเถราปทาน (๓๓๑) เล่ม ๓๒

สิทฺธตฺถสฺส ภควโต คนฺธธูปํ อทาสหํ

สุมเนหิ ปฏิจฺฉนฺนํ พุทฺธานุจฺฉวิกญฺจ ตํ.

ข้าพเจ้าได้ถวายธูปหอมซึ่งอบด้วยดอกมะลิ สมควรแด่พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ

กญฺจนคฺฆิยสงฺกาสํ พุทฺธํ โลกคฺคนายกํ

อินฺทีวรํว ชลิตํ อาทิตฺตํว หุตาสนํ.

ข้าพเจ้าได้เห็นพระพุทธเจ้า ผู้เช่นกับทองที่ล้ำค่า ทรงเป็นผู้นำชั้นเลิศของโลก รุ่งเรืองดังดอกอุบลเขียว โชติช่วงเหมือนดวงไฟใหญ่

พฺยคฺฆุสภํว ปวรํ อภิชาตํว เกสรึ

นิสินฺนํ สมณานคฺคํ ภิกฺขุสํฆปุรกฺขตํ.

ผู้ประเสริฐดุจเสือโคร่งและโคอุสภะ ดุจพญาไกรสรซึ่งมีชาติสูง เลิศกว่าสมณะทั้งหลาย ประทับนั่งมีหมู่ภิกษุแวดล้อม

ทิสฺวา จิตฺตํ ปสาเทตฺวา ปคฺคเหตฺวาน อญฺชลึ

วนฺทิตฺวา สตฺถุโน ปาเท ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข.

ครั้นเห็นแล้วจึงทำจิตให้เลื่อมใส ประนมมือถวายอภิวาทพระบาทของพระศาสดา แล้วบ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

จตุนฺนวุเต อิโต กปฺเป ยํ คนฺธมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ คนฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายธูปหอมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยธูปหอม

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา คนฺธธูปิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

คนฺธธูปิยตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระคันธธูปิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

คันธธูปิยเถราปทานที่ ๑ จบ