๒. ปาฏลิปุปผิยเถราปทาน (๓๗๒) เล่ม ๓๒

วิปสฺสี นาม ภควา สยมฺภู อคฺคปุคฺคโล

ปุรกฺขโต สสิสฺเสหิ พนฺธุมํ ปาวิสี ชิโน ฯ

ตีณิ ปาฏลิปุปฺผานิ อุจฺฉงฺเค ฐปิตานิ เม

สีสํ นฺหายิตุกาโมหํ ๑ นทีตีรํ ๒ อคจฺฉหํ ฯ

นิกฺขมฺม พนฺธุมติยา อทฺทสํ โลกนายกํ

อินฺทีวรํว ชลิตํ อาทิตฺตํว หุตาสนํ ฯ

พฺยคฺฆูสภํว ปวรํ อภิชาตํว เกสรึ

คจฺฉนฺตํ สมณานคฺคํ ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขตํ ฯ

ตสฺมึ ปสนฺโน สุคเต กิเลสมลโธวเน

คเหตฺวา ตีณิ ปุปฺผานิ พุทฺธเสฏฺฐํ อปูชยึ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปาฏลิปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปาฏลิปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ตติยํ ตีณุปฺปลมาลิยตฺเถราปทานํ (๓๗๓)

๑ ม. ... นฺหายิตุกาโม ว ฯ ๒ ม. ยุ. นทีติตฺถํ ฯ

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าวิปัสสี ผู้สยัมภู เป็นบุคคลผู้เลิศ ทรงชำนะมารแวดล้อมด้วยบรรดาศิษย์ของพระองค์ เสด็จเข้าสู่พันธุมดีนคร เราห่อดอกแคฝอย ๓ ดอกไว้ในพก ประสงค์จะอาบน้ำดำเกล้า จึงได้ไปสู่ฝั่งแม่น้ำ ได้เห็นพระองค์ผู้เป็นนายกของโลก ทรงรุ่งเรืองดังดอกนิลุบลรุ่งโรจน์ดังดวงอาทิตย์และดวงไฟ องอาจดังเสือโคร่ง ประเสริฐ ทรงมีสกุลดังพระยาราชสีห์ เลิศกว่าบรรดาสมณะทั้งหลาย แวดล้อมด้วยภิกษุสงฆ์เสด็จดำเนินออกจากนครพันธุมดี เราเลื่อมใสในพระสุคตเจ้าผู้ชำระมลทินคือกิเลสพระองค์นั้น จึงถือเอาดอกแคฝอย ๓ ดอก มาบูชาพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระปาฏลิปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ปาฏลิปุปผิยเถราปทาน.