๒. ปาฏลิปุปผิยเถราปทาน (๓๗๒) เล่ม ๓๒

วิปสฺสี นาม ภควา สยมฺภู อคฺคปุคฺคโล

ปุรกฺขโต สสิสฺเสหิ พนฺธุมํ ปาวิสิ ชิโน.

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าวิปัสสี ผู้เป็นพระสยัมภู เป็นบุคคลผู้เลิศ ทรงชนะมาร ห้อมล้อมด้วยพระสาวกของพระองค์ เสด็จเข้าไปยังกรุงพันธุมดี

ตีณิ ปาฏลิปุปฺผานิ อุจฺฉงฺเค ฐปิตานิ เม

สีสํ นฺหายิตุกาโมหํ <1270> นทีตีเร <1271> อคจฺฉหํ.

ข้าพเจ้าห่อดอกแคฝอย ๓ ดอกไว้ที่ชายพก ประสงค์จะอาบน้ำดำเกล้า จึงได้ไปยังฝั่งแม่น้ำ

นิกฺขมฺม พนฺธุมติยา อทฺทสํ โลกนายกํ

อินฺทีวรํว ชลิตํ อาทิตฺตํว หุตาสนํ.

ข้าพเจ้าออกจากกรุงพันธุมดี ได้เห็นพระองค์ผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก รุ่งเรืองดังดอกอุบลเขียว โชติช่วงเหมือนดวงไฟใหญ่

พฺยคฺฆูสภํว ปวรํ อภิชาตํว เกสรึ

คจฺฉนฺตํ สมณานคฺคํ ภิกฺขุสํฆปุรกฺขตํ.

องอาจดุจพญาเสือโคร่ง ประเสริฐดุจไกรสรราชสีห์ผู้มีชาติสูง เลิศกว่าสมณะทั้งหลาย มีหมู่ภิกษุแวดล้อม กำลังเสด็จดำเนินไป

ตสฺมึ ปสนฺโน สุคเต <1272> กิเลสมลโธวเน

คเหตฺวา ตีณิ ปุปฺผานิ พุทฺธเสฏฺฐํ อปูชยึ.

ข้าพเจ้าเลื่อมใสพระสุคต ผู้ชำระมลทินคือกิเลสพระองค์นั้น จึงได้ถือดอกแคฝอย ๓ ดอก ไปบูชาพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปาฏลิปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปาฏลิปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ ทุติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปาฏลิปุปผิยเถระ ได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปาฏลิปุปผิยเถราปทานที่ ๒ จบ