๙. กุฏิทายกเถราปทาน (๒๕๙) เล่ม ๓๒

วิปินํ จาริ <1021> สมฺพุทฺโธ รุกฺขมูเล วสิ ตทา

ปณฺณสาลํ กริตฺวาน อทาสึ อปราชิเต.

ครั้งนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จเที่ยวไปตามราวป่า ประทับอยู่ที่โคนไม้ ข้าพเจ้าได้สร้างบรรณศาลา ถวายแด่พระองค์ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปณฺณกุฏิกํ ททา <1022>

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ กุฏิทานสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายกุฎีใบไม้ไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายกุฎี

อฏฺฐตึเส <1023> อิโต กปฺเป โสฬสาสึสุ ราชาโน

สพฺพตฺถ อภิวสฺสีติ วุจฺจเร จกฺกวตฺติโน.

ในกัปที่ ๓๘ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๖ ชาติ มหาชนพากันขนานพระนามว่าอภิวัสสี ทุก ๆ ชาติ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา กุฏิทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

กุฏิทายกตฺเถรสฺส อปทานํ นวมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระกุฏิทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

กุฏิทายกเถราปทานที่ ๙ จบ