๙. อัมพปิณฑิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

๙. อัมพปิณฑิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระอัมพปิณฑิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายมะม่วง

(ท่านพระอัมพปิณฑิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๙} [๗๒] ครั้งนั้น เราเป็นพญาช้างมีงางอนงามดังคันไถ ทรงกำลังว่องไว เที่ยวอยู่ในป่าใหญ่ ได้พบพระผู้ทรงเป็นนายกของโลก

[๗๓] เราได้หยิบชิ้นมะม่วงมาถวายแด่พระศาสดา พระมหาวีรเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะผู้ทรงเป็นพระนายกของโลกทรงรับแล้ว[๗๔] เมื่อเราจ้องดูอยู่ พระชินเจ้าก็ได้เสวยในกาลนั้น เราทำจิตให้เลื่อมใสในพระชินเจ้าพระองค์นั้นจึงเข้าถึงสวรรค์ชั้นดุสิต[๗๕] เราจุติจากชั้นดุสิตนั้นแล้วได้เป็นพระเจ้าจักรพรรติ เสวยสมบัติ โดยอุบายเช่นนั้นแหละ

[๗๖] เรามีจิตมุ่งความเพียร สงบระงับ ไม่มีอุปธิกิเลส กำหนดรู้ อาสวะทั้งปวงแล้ว เป็นผู้ไม่มีอาสวะอยู่[๗๗] ในกัปที่ ๙๔ แต่กัปนี้ เราได้ถวายทานใดไว้ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผลไม้[๗๘-๘๐] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเรา ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอัมพปิณฑิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อัมพปิณฑิยเถราปทานที่ ๙

๑๐. ชัมพูผลิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระชัมพูผลิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายลูกหว้า

(ท่านพระชัมพูผลิยเถระได้กราบทูลบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๐} [๘๑] เมื่อพระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระพระโลกเชษฐ์ผู้คงที่ ผู้ทรงยศอันสูงสุดกำลังเสด็จเที่ยวบิณฑบาตอยู่

[๘๒] ข้าพระองค์มีใจเลื่อมใส ได้นำลูกหว้าอย่างดีมาถวายแด่พระศาสดาผู้เป็นพระทักขิไณยบุคคล เป็นนักปราชญ์

[๘๓] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นใหญ่กว่าสัตว์ พระโลกเชษฐ์ผู้ประเสริฐกว่านรชน เพราะกรรมนั้น ข้าพระองค์จึงเป็นผู้ละความชนะและความแพ้แล้วได้ถึงฐานะที่ไม่หวั่นไหว[๘๔] ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ แต่กัปนี้ ข้าพระองค์ได้ถวายทานใดไว้ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น ข้าพระองค์ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผลไม้อย่างดีเป็นทาน[๘๕-๘๗] ข้าพระองค์เผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าข้าพระองค์ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระชัมพูผลิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ชัมพูผลิยเถราปทานที่ ๑๐